• Triënnale Brugge : een tentoonstelingsbezoek

    30 september 2021

    Begeleid door een gids ‘Beatrijs’ die de monumentale installaties opvoerde, bezocht ik Brugge, een levendige stad, een boeiend relict uit een verleden. Mijn opmerking ‘gecommercialiseerd’ werd gecounterd met: ‘Het is altijd een handelsstad geweest ‘Juist , nu ook nog of nu opnieuw ?

    Na een schets van haar geschiedenis werden de grachten bezocht. Een goed initiatief van de stad om haar in haar waarde te schatten, mooi, dromerig, oud met nieuwe vitaliteit. Hedendaags.

    1 De meeste installaties zijn allusies op hedendaagse verschijnselen, zoals bij: Nadia Kaabi-Linke

    Uitsluiting. Haar kring van banken met afweerpinnen bekleed bracht hulde aan het hedendaagse dubbelbeeld van samenzijn, maar ook uitsluiting door een beperkte, geselecteerde kring. Een interessant en sprekend werk. +

    2. Amanda Brower sloot met haar werk aan bij het verleden van Brugge met zijn lakennijverheid. Stoffen werden in de grachten geverfd. Haar installatie van kleine stukjes bijzondere stoffen door de Bruggelingen verzameld en tot een collage ineen gewerkt, werd afgedrukt tot een geheel, op een grootzeil, gespannen over de gracht en gebruikt als immense muurbekleding. Daarbij was het sociale aspect van samenwerking met de Bruggelingen in gezamenlijke verwezenlijking en communicatie een belangrijk hedendaagse aspect. Heel kleurrijk vrolijk.

    3. Ook architecten dachten na over de juiste invulling van architectuur in de stad zoals Jan Lotte, een open huis over de gracht plaatste, aanknopend aan het huis van Jan van Eyck, zijn gevel herhalend.

    De open ruimte strategisch geplaatst met geweldig zicht op grachten en huizenrijen bood een fantastisch uitzicht.

    4.De andere architecten: Gijs en Arno Varenbergh speelden met ongewone zuilen, onorthodox, verwarrend, labyrintisch, beangstigend, ongewoon, maar ook vernieuwend.+ Een zuil hoeft niet altijd recht te staan.

    5. De grillige wortels van Henrique Oliveira, die verdoken archeologische restanten in waarde zetten, zeer mooi, bijzonder, natuurlijk geconstrueerd.

    6. Hector Zamora met industrieel steigerwerk rond een boom: natuurontziend.

    7.Nenna Okore die de poertoren, buskruittoren nabouwt en omwindt met kunstmatig textiel (afval en vezels) en bloederig kleurt: de wereld draait als altijd om geweld en dood.

    8. Joanna Malinowska & Jasper: met who’s afraid of Natasja: een replica van een standbeeld waaraan je geen aanstoot kunt nemen omdat het tot het collectieve bewustzijn hoort. (Niet laten verdwijnen). Het betekent meer dan een monument, is een deel van het leven.

    9. Black lightening  van Gregor Schneider : een lange donkere tunnel die verlies aan oriëntatie en eenzaamheid uitdrukt.

    10 Nadia Naveau : speels in de grachten met maskers en vrolijke linten : vlaggen als communicatie, waarschuwing, boodschap, ideologie. Deed Venetiaans aan.

    11.Hans op de Beeck met zijn dance macabre naast een barokke kerk(Walburgis): ride to the death, de onoverkomelijke verstarring. Einde alleen overblijfselen van leven. Voorbode van ??? Kermis? Nadenken over alles in alle werken!     G. Cleuren 30.9.2021.

     

    Lees meer >> | 10 keer bekeken

  • Eddy Bellgueule van Édouard Louis : een boekbespreking

    21 september 2021

    Een zeer spannend, vlot geschreven boek dat een licht werpt op armoede, alcoholisme, op een gezin in zulke situatie en de valse normen die er heersen door gebrek aan ontwikkeling : mannelijkheid is synoniem van brutaliteit , primitief, primair en moet altijd de overhand hebben. Het is het gevolg van een gebrek aan mogelijkheden, onderdrukking, uitbuiting die de mens ruïneren, zijn gezondheid kraken zodat alleen brutaal vechten een optie blijft. Daarbij is het wel het gezin , de omgeving waarop afgereageerd wordt : vrouw en kinderen.

    De moeder heeft enigszins een verzachtende invloed. Je voelt altijd de bekommernis door de kwelling die ook zij ondergaat: een harde vrouw met rookgewoontes. Gebrek aan voorlichting en weten is naast armoede de ergste vorm van ontbering waarvan de personages zich niet bewust zijn. De vraag die zich hier opwerpt is : hoe is zoiets te voorkomen? Een taak van de overheid : voorlichting, minimale lonen en in geval van ziekte een betere opvang en geen ‘afval, uitstoting’

    De toestand is het gevolg van uitbuiting en afwijzen van wat anders is.  Niettegenstaande de vele wantoestanden is er toch soms soelaas voor een totaal anders geaard kind met gaven. Maar het blijft een hard te leven werkelijkheid, ook voor getalenteerden.

    Door de verbittering, merk je toch de schrale bekommernis van de ouders. Is er zoiets als liefde voor het kind ( ik denk ja)

    De apathie van de vader reageert zich af op het kind : slaat om in pesterijen: om de waan van de macht op te houden van beschikking over het gezin, zelfbeschikking.

    Een verhelderend boek dat een licht werpt op de oorzaken van armoede , hun destructieve ontplooiing , toestanden zoals ze ook nu nog veelvuldig voorkomen, zeker in deze tijd die de maatschappij achteruitzette. Zonder eigen toedoen kun je in zo’n situatie belanden wanneer je gezondheid eraan gaat.

    Tevens ontplooit de schrijver een traject van uitgestotene door zijn anders geaardheid, zogenaamde vrouwelijkheid die brutaal teruggestoten wordt , die hij niet onthult maar ruw terugwijst door zijn eigenheid als scheldwoord te gebruiken voor anderen. Hij geeft inzicht in de gevoelswereld van homosexualiteit.  We vernemen dat wilskracht de eigen aard niet kan onderdrukken en vrouwen niet gesmaakt worden.

    Vlot , zonder verbittering, soms grappig  geschreven, met het accent op woeste ervaring, overleven haast, met gebruikte  ontsnappingsmogelijkheid en wilskracht die zich er onderuit werkt, onbewust.  Geen route die open ligt voor ieder karakter. De jonge, speelse  energie is hier nog aanwezig, beschikbaar. Hij is niet als de anderen ,hij vlucht weg uit zijn omgeving ,  hij  gaat ervoor door oneindige inspanningen en wordt zichzelf.

     

    Lees meer >> | 10 keer bekeken

  • Strijd en metamorfose van een vrouw van Eduard Louis : een boekbespreking

    14 september 2021

    Het verhaal van zijn moeder begint met een selfie die hij vond en waarop zijn moeder jong, beloftevol en ondernemend uitziet, iemand met veel mogelijkheden.

    Maar hij zag zijn moeder zo nooit. Zijn vader ruïneerde haar leven door armoede, brutaliteit. Hijzelf had altijd een gêne tegenover haar en wilde haar sparen. Hij wilde niet dat zijn moeder ‘het‘ wist en hield haar buitengesloten. Nochtans deed zij enorme inspanningen voor haar gezin, zoals het regelen van vakantie. Zelf was zij vroeg wees; op 10 jaar stierf haar vader en kwam ze bij haar grootmoeder terecht in de stad. Vroeg trekt ze eruit en raakt zwanger. Haar eerste man was een dronkaard, en ruziemaker. Op haar 23e trekt ze in bij haar zus. Daar ontmoette zij haar man, zijn vader. Een gezin heeft een man nodig volgens haar opvattingen.  Door zijn speciaal parfum dacht ze dat hij anders was, een misvatting.  Ook hij vernederde en beperkte haar, dwong haar in een standaard werkdag. Eddy was vaak met zijn moeder en zus alleen, maar er was enkel leven en zien mogelijk via de vader. Zijn moeder voelde wel zijn capaciteiten. Wanneer de vader altijd thuis is door zijn ongeluk, wordt het leven heel beklemmend. Als tegengewicht praat de moeder de hele dag. Hij houdt haar buiten zijn leven, en als ze opnieuw zwanger is van een tweeling beslist de vader: ‘Geen abortus’.

    Bij Mac Donalds noemt een clown hem ‘olijfje’ ???Wanneer ze uit armoede naar de voedselbank moeten spreekt niemand erover. Er is zwijgplicht door allen begrepen. Thuis wordt zij voortdurend gepest, vernederd en raakt op een dag bevriend met Angelique, een vrouw uit een wereld van nette burgers met cultuur, een lichtpunt in haar leven. Maar de kloof tussen de kasten zorgt weldra dat de draad breekt, een drama voor de moeder die zich dan  minder als niets voelt. Horen bij de lage sociale kaste betekent, ander voedsel, andere taal, niet het recht te bestaan tegenover het recht vrouw te zijn . De vriendin haakt af omdat ze de slechte manieren, de brutaliteit , de misselijke omgangsvormen van de anderen  niet meer verdraagt.

    Omdat hij niets begrijpt, keert hij zich af van zijn moeder, pest haar met geleerdheid en keert zich dan totaal af van zijn ouders.

    Het lukte hem het bestaan van zijn moeder te verbergen, hij schaamde zich voor haar en de jongere kinderen thuis, ontkent de werkelijkheid over hen. Het ruïneus systeem van zijn vader herhaalt zich in de zoons als een vloek. De sociale afstand uit zich in agressie tussen de klassen.

    Dan begint hij zijn wereld op afstand te bekijken. Bij burgers worden vrouwen niet geslagen. Samen met zijn moeder iets voor de vader verbergen is ingaan in de wereld der volwassenen. Haar toekomst veranderde door naar elkaar toe te groeien. Zij zorgt voor hulp aan het gezin door geld te verdienen en afstand te nemen van haar man. Alles veranderde door vrijwilligheid. Het vrolijke karakter van zijn moeder leidde naar nieuwe ontmoetingen. Liefde kent geen machtsverhouding. Weldra vinden moeder en zoon elkaar. De opnameseries met Catherine Deneuve die haar bezoekt,  bevestigt haar zelfwaarde.

    Zij gebruikt een nieuwe taal, zocht andere oorden op, kreeg andere gewoontes, zoals in de wereld van de intellectuelen?? De moeder was zichzelf, maakte zich op en genoot de luxe. Zij leeft een ander leven en geniet van het nieuwe, de burgerlijke cultuur.

    Klassengeweld verhindert vele dingen.

     (Alle problemen worden op vrouwen afgeladen !)

     

    Lees meer >> | 8 keer bekeken

  • Manhunt- Unabomber : een filmbespreking

    31 augustus 2021

    Een moeilijke, in het begin wat verwarrende film, van ware gebeurtenissen, natuurlijk naar film vertaald. Het uitgangspunt waren de niet aflatende bomaanslagen van 1975 tot 1995 in de USA waar veel moeite gestoken werd in het vinden van een ongewone terrorist. Aanvankelijk zocht een grote groep politiemensen naar het verkeerde profiel tot er uiteindelijk een uitzonderlijke ‘criminal profiler ‘opgezet werd: hier Jim Fitzgerald ( Sam Worthington) die de rol zeer afstandelijk en verbeten neerzet. Geen gemakkelijke opgave als acteur, en ondankbaar.

    De perfecte terrorist is volgens hem zeer intelligent, wanneer hij met zijn geschriften aan het werk gaat, zijn taal en machineschrijfwerk ontleedt en zo op zijn broer stoot nadat een manifest van de dader gepubliceerd werd in’ the Washington Post’ en ‘The New York Times’ . Die broer ziet er gelijkenis met de geschriften van zijn asociale broer Ted in, geeft diens geschiedenis en teksten door en zo worden de twijfels stilaan werkelijkheid of ernstig vermoeden, en geven de richting van zoeken aan.

    Het gaat hier om Ted Kaczynski,(zeer  geloofwaardig vertolkt door Paul Bettany) een wiskundig wonderkind van Harvard die later doceerde aan Berkeley, een maatschappijcriticus, extremist, terrorist , die als een primitief in een afgescheiden bos leeft , zich FC noemt. Hij ziet de technische evolutie in de maatschappij als uitermate problematisch, zich ontwikkelen tot technologische slavernij. Hij had er nare ervaringen mee in Harvard waar hij gebrainwasht werd.

    Hij stelt dat de mens geknecht wordt en de natuur gedood. Het is een schadelijk proces en hij wil er de aandacht op vestigen op een onverantwoorde manier: met bomaanslagen, waarbij hij uiterst gewiekst maar ook willekeurig, de primaire bom naar slachtoffers stuurt of aflevert. (Daardoor is de aanslagpleger moeilijk op te sporen). Ook vernemen we dat bij hem paranoïde schizofrenie gediagnosticeerd werd, hetgeen belangrijk is bij zijn veroordeling, of aansprakelijkheid. Hij neemt de schuld volledig op zich, is coherent.

    Zijn manifest: ‘The industrial society and its future!

    Zijn moorden getuigen van compromisloos idealisme en hij gaat door zijn filosofie te verkondigen. Daarom weet de profiler hem te overtuigen te staan voor zijn ideeën en schuldig te pleiten, anders zou er geen veroordeling mogelijk geweest zijn.

    + De reeks is belangrijk gezien de huidige ontwikkelingen van technologie in de computerwereld, met internet en alle mogelijkheden van controle, uitbuiting , artificiële intelligentie , robotica , manipulatie.

    BEDREIGEN ZIJ ONS VOORTBESTAAN? Een terechte vraag, de verdienste van deze film.

     

    Lees meer >> | 7 keer bekeken

  • Mijn reis in de andere wereld zit erop. Ik moest eruit.

    27 juli 2021

    Mijn inspiratie werd niet meer van buiten gevoed. Mijn gezondheid had nood aan jodium. Toen trof me een adres. Naar zee dan maar!  Bretagne kwam niet meer ter sprake : te ver. Dan dichter bij de deur : de Opaalkust. Een schitterende kust,  werd me in Bretagne verzekerd. Ik kwam er nooit toe , maar nu was dit mijn enige reikwijdte. Het adres kreeg ik van een vriendin. Een prachtig huis, unieke tuin: gecultiveerd en wild, smaakvolle inrichting en mogelijkheid van internet, zee op wandelafstand. Het bleek ook omzoomd met  veld te zijn en heuvels vol graan of haver die lagen te suffen in een roze schijn. Prachtige heuvels, hemelhoog vanuit mijn raam en zodra ik wandelde , eerst langs de witte betonnen weg naar de opening die voerde naar de zee en strand, met eindeloos geruis  van malende stenen. Een bunker scheidde het strand in links en rechts en zijn dak gaf ruimschoots zicht op zee en strand vol stenen : silex gemengd met krijt. Daar lag ze dan de Cape Blanc Nez, schitterend wit als een juweel met het blauwe deinende water dat aan de randen vrat met bruisend geklots dat onophoudelijk in de oren suisde.

    CAP BLANC NEZ schets 2021

    Op het smalle strand enkele bezoekers , gezeten op een steen of wankelend op  blauwe stenen. Het was hoog tij. De begaanbare strook smal, de aanwezigen : enkelen! Het pad er naartoe leek wel een bedevaartsoord. Slierten mensen op rij liepen door de velden. Een parallelle veldweg liet hen op afstand zien. Heuvels graan glooiend erachter en op de paden naar boven piepkleine wandelaars die de hoogte verkozen boven de zee en panoramisch keken waarschijnlijk. Een prachtig zicht vermoedelijk, maar ik verkoos de velden en de droge wandelwegen zoals in mijn kindertijd, wiegend graan zover het oog reikte, een knalgroen bietenveld met man en vrouw die pal in het midden het onkruid wiedden. Een groepje knalrode papavers zetten het groen in waarde .

    Van daaruit kwam je op een hoogte vol kruiden, wilde  witte bloemen, bossen kamillen, klaprozen en paarse distelbloemen zoals ik ze enkel nog als kind gezien heb. En witte , roze en okerkleurige grassen.

    Speelplaats voor de natuur Escalles 2021

    De klippen waren ermee bezaaid, maar verboden wegens instortingsgevaar. Het zicht achter een lage draad uniek, een droom van natuurlijkheid en ecologie. Van daaruit slingerend een weg omhoog naar een andere bunker , gekronkel tot de hoogste punt. Het was de moeite waard. Zat je op het dak, opende zich een op en af van zacht groene wegen, langs de zee en plots dook in de diepte het strand in lange banen ernaast op.Tot in de verte kon je de enkele wandelaars op het heuvelpad volgen , op en af. Tegenover op verboden gebied zaten twee jonge mensen in de diepte te kijken. Hoe wild romantisch met die blauwe zee als coulisse op een uitsteeksel van Duitse oorlogskazematten , overblijfstel uit de 2e wereldoorlog . ( De Duitsers hadden zich hier ingegraven omdat een aanval van Engeland verwacht werd en Dover zag je witgerand als een gekarteld lint aan de verre overkant.) Dit overblijfsel zou wel stevig zijn, gewaagd natuurlijk , maar heel verlokkelijk. Het vergezicht in de diepte was adembenemend. Als ik het later ook eens waagde? Kleine mensjes op een strand met kobaltkleurige waterstroken, een groep paarden die de zee instuikten en daarna uit mijn gezichtsveld verdwenen. Over de piek kon ik niet hangen. Enkele voorbijgangers in mijn v-vormig gezichtsveld gingen voorbij. Dan vatte ik de terugtocht aan.

    Weg naar de zee 2021

    De veldweg was bezaaid met blauwwitte scherven als van gebroken Delfts blauw. Sommige leken dierenkoppen,( anderen anoniem) , die  ik dan lospeuterde en mee naar huis nam. Op het stenenstrand vond ik skeletten van geiten en honden en zeehonden. als je het wilde zien, en soms een oersculptuur van een vrouw. In huis schikte ik ze op de houten schoorsteen die er anders toch maar kaal bij lag. Later liep ik op de steriele veldweg en zag de rijen mens als een processie naar de zeeopening bewegen.

    Op kleine vouwblaadjes schetste ik vlug wat er bewoog, schreef kleur voor later erop en vulde thuis de aangeduide notities in. Heerlijk spontaan gekribbel ter plaatse als herinnering meegenomen.

    Roep van de zee 2021

    Heel lang kon ik niet buiten schetsen. Zo worden mijn kleine oefeningen ingehaald . Een omzetting kan later gebeuren, ik zie wel wat ik ermee doe.

    Meer werken uit de serie "2021 Escalles" >>

    Lees meer >> | 101 keer bekeken

  • Paravion van Hafid Bouazza : een boekbespreking

    20 juli 2021

    Zeer aparte roman over 3 generaties Marokkanen, die van een archaïsche leefwereld, naar Paravion,  het land van hun dromen willen uitwijken waar ze kunnen werken of lanterfanteren of doen alsof ze werken,  elkaar overtroeven met merken, dromen, een bescheiden inkomen hebben en vrije  vrouwen ter beschikking.

    Dit langs het verhaal van Baba Baloek een zwarte Marokkaan die uitwijkt op een vliegend tapijt, zijn vrouw alleen achterlaat bij haar Siamese tweelingmoeder, een soort chamaan. Vaak vermengen zich droom en werkelijkheid. Onze vooroordelen worden hier onderuitgehaald. De vrouwen in Marokko zijn zelfbewust, veeleisend zelfs moordzuchtig als niet aan hun eisen voldaan wordt.

    Voor mij is het boek vooral een contrastverhaal van cultuurverschillen, over het natuur verbonden harde archaïsche leven met weinig ontwikkeling in Marokko.  Een beschrijving van hoe mensen zich redden met weinig perspectief. De opleiding van de jonge herder Baba Baloek stelt weinig voor en stoelt alleen op ervaring. Hij heeft vele vriendinnen, een archaïsche natuurverbondenheid en het verhaal van de harem hier wat anders uitgewerkt spint door de gebeurtenissen. De invloeden van de verhalen van duizend en één nacht zijn tot een ander weefsel gesponnen in dit boek. De taal van de schrijver is ongelooflijk lyrisch, poëtisch en van een verbijsterende originaliteit en als de Islamkunst uit vele kleine mozaïeken opgebouwd tot een overweldigend fresco van indrukken.

    Daar tegenover staat de wereld in Nederland, hier vanuit Marokkaanse ogen en ervaringen gezien. Alleen een slag vrouwen van lagere orde, verslaafden, alcoholisten laten zich met hen in waardoor zij een vals beeld van de vrouw krijgen. Alles is er nep bij dezen, kitscherig , hun houding vrijpostig zonder enige gene, ingevuld vanuit een verzonnen beeld van de Oriënt en hun prins daarin. Invloed van pornografie in Nederland, ruim ter beschikking, een gebruiksvoorwerp,  is merkbaar.

    De Marokkanen kitten samen in hun theehuis, hebben alleen zichzelf, een armtierig bestaan, lopen op de zelfkant van het leven, overtroeven met dromen van merken, maar ondersteunen elkaar. Dit is alles wat ze hebben. Ze goochelen werk voor, maar doen weinig meer dan rusten. Weldra komen hun vrouwen over en worden net zo onbeschaamd als de Nederlandse, ze zijn vlug aangepast.

    De auteur put beslist uit de Arabische literatuur: verhalen van ‘Duizend en één nacht. ‘

    Paravion is van een uitzonderlijke, dichterlijke, een zo originele manier van zien en uitdrukken, vaak ook fijn humoristisch.

    Geen westerse auteur komt daarop vanuit zijn achtergrond. Het wortelt in de oude Arabische cultuur, die dit ingeeft en hun verteltrant is leidraad.

     

    Enkele vb. De genetische wonderen van zijn moeder schemerden op verschillende plekken.

    Tijdens het spreken sloeg de man onzichtbare komkommers in de lucht.

    Op school, de moeders prezen het leren, de vaders het slaan.

    Vergeten in de moerassige nevels van haar dementie. De vruchten smaakten als een tongzoen.

    In de beek deinde de glimlach van de maan, verzadigd op zijn rug drijvend.

    Het witte water sloeg in bloesems op.

    De mensen schonken de zeldzame zon hun naaktheid.

    De geiten hadden iets droevigs, menselijke triestheid en jongensachtig chagrijn, de sik gaf een pruilend voorkomen. Hun uiers waggelden tegen het ritme van de bellen.

    Vogels zijn de dragers van de ziel.

    Minaretten als opgestoken vingers. Alle deemoedige kerken zouden minaretten worden.

    Rozen bloeiden, veelvuldig bezocht door gelukkige bijen.

    De Nederlandse taal is als een gekwetter van vogels, enkel keelklanken.

    Hij spuwde een klein morsig moeras op de vloer.

    Wat hij zag hield geen verband met wat hij hoorde (doofheid).  

    Een glimlach van suikerklontjes.

    Na afloop van het concert op de boot kreeg de orgeldraaier applaus, geen geld.

    De beek kwebbelde als winkelende vrouwen en droeg bladeren en ruikers mee alsof hij een bloemist had bezocht.

    Zij wilde naar Morea, hij niet. Ook hier zat hij achter een grens van prikkeldraad.

    Iemand die zij vond tussen het grofvuil van de mensheid.

    Een ingebouwde discotheek dreunde voorbij, van de inzittenden waren alleen de tanden te zien.

    Zoals alle dronkaards leefde zij in een wereld van tafelranden en onverklaarbare hoeken ( stootte zich overal)

    De oude solex in de etalage van het museum was niet te koop, een van de dwaasheden van paravion.

    Niemand kon overleven na zijn terugkeer. Alleen als lijk werd je aanvaard.

    Marokkanen hielden zich enkel overeind met cannabis.

    De schemering lag als oude vuilniszakken op straat.

    Hij ziet de wereld met een ongewoon frisse blik, vanuit zijn typische Islamcultuur.

    De wereld van compromissen die aantast.

    Een muur die geld afscheidde. De vrouwen blaakten van onbeschaamdheid.

    De shalaba noemt ze soepjurk.     G. Cleuren

    Lees meer >> | 24 keer bekeken

  • Roger Raveel in Bozar ; Brussel : een tentoonstellingsbezoek

    13 juli 2021

    Een buitengewoon interessante kunstenaar, vrolijk, eigengereid en bewust om alles om te zetten naar een eigen taal en vrolijke kleur. Een heel eigen kunstenaar die ver voorliep op zijn tijd en nog altijd hedendaags oogt. De invloed van Mondriaan en Malewitsch kan je niet wegdenken in de geprononceerde vertikalen, lijnen en aflijningen , opmerkelijke vierkanten of synthetische kleurvlakken en contouren , worden  universeel. Een gebogen man, een vrouw, een plat of gebogen kleurenvlak. Leesbaar zonder realisme.

    Een gezicht : een vlak met kleurrijke quadraten of een man zichtbaar door  een geprononceerde lijn, of meerdere lijnen ,  zijn handen kleurenstippels: energieke schilderkunst afgewisseld met een ode aan de kleur en het lyrische of het hyperrealisme in zijn portret. Hij maakt synthesen van vormen, de man met de pet in rood en blauw.Zijn kleren grijsblauw geschilderd. De altijd terugkerende paal of het quadraat , als een handelsmerk, omlijnd, het huis minimaal herkenbaar omlijnd. Het landschap, gereduceerd tot horizontale  kleurvlakken.

    Alleen de levenden hebben strepen, en dynamiek . Een gebogen houding met pet wordt universeel.  Er zit een duidelijke visie achter. De wereld vertaald tot lijn,  vlak,of beweging, stippelijn , gebogen lijn of energieke lijnen .Een duif alleen door contour.  Dit scheppen met minimalistische elementen,  afgewisseld met hyperrealisme ,( een emmer , zijn zelfportret, met geel graanveld achter zijn hoofd als een heilige, (vaak  zeer aanwezig ) heeft hij tot een  heel eigen schilderkunst verweven en steeds verder  ontwikkeld . In zijn inbreng van de werkelijkheid (venster) werkt hij grensverleggend .

    Het karretje dat de lucht weerspiegelt , de duiventil met echte duif, invloed van Rauschenberg en Jasper Jones?  Hij is volgens mij een kunstenaar die vele invloeden op een heel eigen manier vertaalde en van zijn zeer beperkte omgeving iets groots , lyrische en eigens schiep.

     

    G. Cleuren

    Lees meer >> | 24 keer bekeken

  • De unieke kortstondige waddenwereld.

    9 juli 2021

    In 2015 reisde ik vol vreugde regelmatig naar Zeeland, naar de reusachtige hoge dijken langs de Westerschelde. Zo plukte ik dag en uur en bespaarde me de 100km verre tocht naar zee. Het voortdurend eb en vloed bewegend water , in en naar zee stromend, boetseerde iedere dag opnieuw , andere landschappen : de waddenwereld, onherkenbaar anders,  ieder eb en vloed deinend, vers geschapen, nooit herhaald, nooit hetzelfde, altijd een tikkeltje anders nadat het water weggetrokken is voor 6 uur. Weg, met daarna razendsnelle watermassa’s die alles weer overstromen, Nieuwe graseilanden dagen telkens weer op zodra het water terugtrekt. Veel boeiender dan de zee, altijd gevarieerd , een grote eilandenvlakte van groen stroken , scheppend helgroene grasheuvels met blauwe waterkronkels errond  en waterhoentjes en tsjipvogels op snelle voetjes, en kladden zilvervogeltjes die in formatie vliegen van links naar echts duiken  boven het  pas ontstane landschap.

    Kinderen op de wadden 2015

    Hun schrille geluid blaast ritmische jazz  in je oren.

    Het boeide mij, de verre waterstrook met donkere achtergrond, de vaargeul voor zeeschepen die hun doorvaart naar Antwerpen moeten zoeken langs groen en rode bakens.

    Zo vlakbij reusachtige schepen alsof ze door de velden varen: fascinerend. Daarbij kwam bij mij de lust dat vreemde landschap vast te leggen, unieke natuur, niet voor stereotiepen vatbaar, uitzonderlijk, boeiend altijd wisselend. Voor kinderen na de terugtrekking van het water een speeltuin waar schelpjes en zeediertjes te zoeken zijn en nat zand de voetjes draagt. Een vaargeul, een oneindig vergezicht, krullende graswadden en een rechte vaargeul met af en toe een reusachtig schip, vreemde opaalkleurige luchten en paarsachtig nat zand.

    Zeeland  variaties op de wadden 03 2015

    Daar tekende, schetste ik regelmatig met mijn vriendin, een andere kunstenaar en zag de kinderen bij zonlicht spelen op het gehobbelde strand.

    Deze 8 beelden leggen daarvan getuigenis af. Ze zijn een toonbeeld van een  voortdurend wisselende wereld.

    Maar door corona was mijn reis naar Zeeland ( 40km) een ander land plots verboden. De grens ging dicht en mijn wereld werd onbereikbaar.

    Zeelandvariaties op wadden 06

    Ik kon enkel in mijn omgeving verwilderde bossen opzoeken. Hopelijk gaat weldra mijn wereld weer open na jaren van isolement en gebrek aan een beweeglijke , lichtende horizon.

    Hier 8 van mijn unieke waddenwerelden die ik in 2015 vastlegde, symbolen van een wereld die voortdurend komt en verdwijnt.

     

    Lees meer >> | 39 keer bekeken

  • Nomadsland van Chloé Zhao: een fimbespreking

    6 juli 2021

    Een zeer bijzondere film over mensen, ontheemden, rondreizenden in de USA,  door moeilijke financiële omstandigheden gedwongen richting westen met grootse natuur , bergen en wijdse vlaktes, eindeloze woestijn,  bossen en woeste zee:  oerlandschappen . Mensen die altijd onderweg zijn, zoals de pioniers indertijd  in de Far West. Zij moeten leven van gelegenheidsjobs en scharrelen zo geld bij elkaar en trekken dan weer voort. Ze zijn niet dakloos maar huisloos en leven in woonmobiels: vrijheid en trots zijn onmiskenbaar.

    De regisseur confronteert  ons door deze beelden met de moeilijkheid , de onderkant van het leven. Alles wat voorbij gegaan is speelt een rol, zoals de uitgedoofde industrialisering , de oude vervallen fabrieken, symbool van vergankelijkheid , zoals ook bij de mens. De andere kant ervan is de menselijke genegenheid en behulpzaamheid bij deze groepen, de gereduceerde vreugde onder elkaar en het bewust op zichzelf terugvallen in geborgenheid.  Zij staan buiten de maatschappij, maar hebben een eerlijkheid tegenover elkaar en verbondenheid met hun medekampeerders en de natuur. Deze film drukt een geweldige eenzaamheid en melancholie uit. Is dat het bestaan? Een klein vergeten wezentje in een groots decor (de mens)

    Frances Mac Dormand is een schitterende vertolkster van dit pionierstype dat niet meer past in de welstand van een rijk huis.

    Haar werkplaats Amazon doet denken aan legbatterijen van kippen. De grootschaligheid mist iedere menselijkheid. Haar gesprekspartners in de woestijn hadden vreselijke tegenslagen te verwerken, zoals de dood van een kind en trachten hun evenwicht zo te herwinnen. Haar verbondenheid met haar zus legt een diep menselijk gevoel bloot.

    De landschapsbeelden zijn groots, de vertolking echt, de eenzaamheid drukkend , het leven bitter voor sommigen, maar dat is de werkelijkheid. De regisseur hangt een beeld op van de mens in,  en zoals de natuur. Haar baden in de natuur  doet denken aan de prerafaëlieten. De close-ups van de hoofdvertolkster zijn van een grootse schildering, haar expressie Rembrandtiaans met zeer bijzondere belichting. Een geweldige verwezenlijking,  deze film in alle opzichten, een tijdsdocument, een sculptuur van het mens zijn.

    G. Cleuren.

     

    Lees meer >> | 63 keer bekeken

  • Het vreemde Tunesische badhuis

    29 mei 2021

    Het was een vreemde gewaarwording, een onbekende wereld die zich voor me opende. Toen ik als artist in residence in Monastir verbleef, kreeg ik de vraag of het me boeide kennis te maken met hun badhuis. Nieuwsgierig als ik was en door het aanstekelijk enthousiasme van hun burgemeester die erover vertelde hoe hij meermaals wekelijks zo’n badhuis bezocht, er zijn vrienden ontmoette en er een gezamelijke vreugde van maakte, kreeg het voor mij een ongedwongen, warm menselijke sfeer. Daarop besloot ik samen met andere kunstenaars het erop te wagen. Eerst moest er langs de balie, waarachter een soort gesluierde zakenvrouw de prijs in afspraak en overeenstemming met ons besprak. We kwamen tot een akkoord en werden door een jonge, totaal in bruin gehulde moslima naar een zaaltje gebracht vol kastwanden en zit- bedden en verzocht ons om te kleden, nu ja, ons totaal van onze kleren te ontdoen. Alleen een slipje mocht behouden, wij waren tenslotte niet ingewijde vreemden. De habitués legden een handdoek over hun edele delen.   

     

    Daarop ging onze weg onmiddellijk een badhuis in, waar rond de wand een verhoog bezet was met vertrouwde bezoeksters . Daarbij kon ik het lachen niet onderdrukken. Zij zaten met hun voeten in een emmer water, niet bepaald mijn voorstelling van een badhuis. Een kraan werd geopend en water liep ruisend de middenruimte vol, over de bodem. Ik monsterde mijn gezellinnen, niets ongewoons. Mijn voeten bengelden inmiddels in sijpelend water. De wanden en vloer waren van schitterende mozaïeken, blauw en roze, zeegroen , een Perzische tuin vol esthetiek.

    Vrij vroeg werden we verzocht ons naar een andere ruimte te begeven, die oogde donkerblauw. Een hemel. Die ongelooflijk verfijnde moslimkunst aan wanden, vloeren en bezette stenen muurtjes gaf koelte. Een zigeunerachtige vrouw, haar kleding en sieraden Oosters, haar greep wat mannelijk en strak overtuigend verzocht ze mijn Poolse vriendin zich op het stenen bed te leggen, daar werd ze ingezeept, met geurtjes uit potjes gebalsemd en tenslotte met een flinke scheut water afgespoeld.

    Vreemd een volwassen vrouw die hier gewassen werd zoals een baby door haar moeder. Dan was ik aan de beurt en een na een de anderen.

    Daarna konden we de handdoek om ons heen slaan en kwam onze bruin verhulde begeleidster nu met open vizier ons ophalen voor de teruggang naar onze kleren.

    Heel vreemd had zij zich bij ons in het badhuis waar water liep, gevoegd,  in badpak, maar voldoende ontbloot. Waarom dan zo verhuld in de ontvangstruimte?

    Een ritueel, waar aan en uit een rol speelde, betekenis had?

    Alles bij elkaar een verrijkende ervaring van een andere wereld vol schoonheid, mysterie en andere gebruiken.

    Herinneringen aan Monastir 2021

    In English >>

    Lees meer >> | 107 keer bekeken

  • Meer blogs >>