• Wandeling in een opalen tuin

    10 april 2022

    Het is zondag en de wandeling mag wat vreemder uitvallen. Een wolk glijdt over het landschap en verduistert licht en kleur. De helderheid boet in. We bestijgen de ruwe trappen in de dijk en zien dan plots een oneindigheid zich uitstrekken zo ver het oog reikt .  Het oogt heel ongewoon zo’n ruimte zonder obstakels , oneindig blauw, lichtblauw met afgesneden wolkjes in de lucht , de typische horizontale lijn van  windwolken aan zee. De ijlheid is een blauwe droom waarvan je de schakeringen maar ziet als de zon erin priemt. We lopen links langs het water. Een strook vol witte oesterschelpen. vormt een contrasterend bed en ik herinner me dat als het water razendsnel terugloopt bij opkomend tij de schelpen tot leven komen en  klikken als een vreemde orkest . Ik kon er zitten tot het water aan mijn voeten stond luisterend naar het fijne tikgeluid. Af en toe hoor ik een watervogel die een hoge schreeuw uitstoot . Hij licht zwart en wit op zodat je hem onmiddellijk herkent .  Hij tippelt nerveus over de slikken en zoekt zijn kost. Een viertal  maken afwisselend een snerpend geluid dat vertrouwd klinkt en je laat weten dat je het water met wisselende getijen nadert . Altijd weer richt ik mijn oor naar dit geschreeuw. Het roept de rustgevende nabijheid van wijdse waters en slik op. Hier ben ik thuis. Hier voel ik rust beslag leggen op mijn ziel . Hier zink ik in het zijn van vogels en waterwerelden en lome bewegingen van de stroom.

    De horizon vervluchtigt in het lichtste blauw de je tekenen kan , vervolgens komt de heldere stroom met witte schitterstrepen en vooraan wordt het  slik een donkerpaarse massa die zich herhaalt in de voorgrond. Ik schilder. Het natte zand is bruin en zwaar en zal weldra licht opkleuren. De wadden baden allen in heldere waterslierten als kleine eilanden  en in duinachtige grassen welven ze als onbehouwen modderstroken omhoog

    Zodra de lente het frisse groen uitstoot  krijg je een totaal ander palet. De winterdonkerte zit er nog in. Ik wandel met oor en oog en geen wanklank vertroebelt mijn  gemoed. Alles straalt rust en geluid en verte uit. Als op luchtlagen dein je langs de waterboord en verzinkt in eindeloze horizontaliteit.

    De afzoming van dikke groenbeslagen stenen helt naar beneden het water in. Zo wordt de waterslag gecounterd bij storm en onrust of hoogwater. De natuur is hier tastbaar na en je wordt er deel van.

    Op de waterweg bonkt vloeiend   een schip voorbij . Het glijdt moeiteloos over de waterstrip die nu erg smal , gereduceerd  tussen 2 boeien vloeit. De zeeschepen kruisen  elkaar : rood en zwart wit, gerond en hoog op de voet, een autoschip en een tanker .Als hoekige insekten lichten ze rood op in het horizontale blauw , kruisen elkaar met eigen architectuur en verdwijnen langzaam richting haven, of komen van daar .Een enkele vlag verraadt de nationaliteit in  grote letters op hun romp , het land waaruit ze komen of de reder eigenaar voor wie ze varen. Zelfs de  kleur van hun gestapelde containers ; rood , geel of blauw paars krijgen een eigen gezicht. Hun vaargeul ziet er eng en gevaarlijk uit. Maar loodsen begeleiden waarschijnlijk hun tocht.

    Zo vult de zondagswandeling zich met eigenaardigheden van verte en lucht en water waar anders alles in het groen verzinkt.

     

    Gabriëlla Cleuren.

     

    Lees meer >> | 29 keer bekeken

  • Het eeuwig terugkerende noodlot

    17 maart 2022

    Oorlog  : een onmogelijk geachte catastrofe die plots intreedt, ons overvalt , ongeloofwaardig lijkt, een relict uit een ver verleden,  dat toch gestalte neemt en zich begint te ontrollen als de tong van een krododil en tanden die gelijktijdig toehappen. Zijn we in het jaar 2022, de 21e eeuw???

    Aan de mens zal niets veranderen. Het boze bestaat en telkens weer groeit het door de bloemen als verschrikkelijk onkruid dat alles verwoest: vergiftigt,  dat menselijkheid uitgomt en vernietigt. Het is tweeledig. Het is een deel van de wankele mens. Het verziekt het eigen weefsel en daarna dat van een grote hoeveelheid anderen. De goeden keren zich tegen de goeden in verstandsverbijstering. De generatiekloof wordt uitgespeeld, ouders tegen kinderen,  vol ongeloof. Hebben ze nooit kritisch leren denken. Helaas !

    Het boze bestaat , vonden wetenschappers, het is reëel, net zoals ogen en oren bestaan. De boze verheugt zich over het leed van anderen, verkneukelt zich over pijn, verdriet, onmenselijkheid, is sadistisch en kent geen empathie, alleen genoegen over pijn en toebrengen van lijden en vernietiging. Daarom duikt het telkens weer op. Is het een stoornis of inherent aan de mens? Waarschijnlijk dit laatste , aan de vernietigingszucht van de mens te zien, de hebzuchtige, de machtige , de nooit verzadigden die het aan menselijkheid ontbreekt zoals het  in de cosmos vernietigende krachten geeft die niet te stoppen zijn .

    Menselijkheid is bijzonder, is goddelijk, is goed , is hartverwarmend en breekbaar, is als een weerloos kind.

    Wij moeten waakzaam zijn.

    De verschrikkingen die ons nu  bereiken zijn waanzinnig. Kinderen en moeders worden beschoten met artillerie, een verwoestend geweld . Hoe kan je mensen zoiets aandoen in de 21e eeuw, onschuldige weerloze kwetsbare mensen? Het vernietigingsarsenaal staat in geen enkele verhouding meer met onze remmen en de mogelijkheden van ons verstand.

     ( Remmen hebben we weinig, wij waren sociale wezens van in het begin , hadden geen gevaarlijke organen, dus hadden we die ook niet nodig . )

    Maar we hebben ons monsterachtige wapens uitgedacht en kunnen ze niet beheersen.

    Het zal de mensheid vernietigen zoals Goya eens beweerde .

    Door zulke gebeurtenissen diep geraakt heb ik er vele in beelden vastgelegd als een waarschuwing De escalatie is er eveneens uit af te lezen over de jaren heen. Loopt dit slecht af voor de mensheid?

     

    Gabriêlla Cleuren  

     

     

    Lees meer >> | 38 keer bekeken

  • Het kind en de angst.

    11 maart 2022

    Plots  werd ik overvallen met de vraag het kleine kind naar een ziekenhuis in een andere stad te rijden om een NMR te laten maken zoals afgesproken. Daartoe moest ik het kind onverwacht van school halen en ermee op tijd wegrijden ; zijn insulineapparaat van zijn armpje verwijderen. Daarbij werd ik geholpen door de pleegmoeder die erg zenuwachtig de afloop bepaalde , en na het wegnemen van de sensor vaststelde dat de insulinewaarde niet gemeten was vooraf. Dan maar prikken in de kleine vingertje om met koperstaafje de bloeddruppeltjes op te zuigen : 56 gemeten. Een zeer lage waarde die het kind futloos maakte en van zijn energie beroofde. Kon een zoete drank de waarde op peil brengen ? Ze weigerde !

    Daarop vatte ik de reis naar de nabijgelegen stad aan, had geen idee waar dat ziekenhuis lag. Vroeger zocht ik dat uit op de kaart. Nu werd een gps ingesteld en ging het loos. Dat apparaat gaf de weg aan , over de autosnelwet. Bij de afrit reed ik de auto de stad in zoals aangegeven. Kleine zijstraatjes , dicht op elkaar gebouwde huizen en overal omleidingen omwille van opbraak van straten. Mijn virtuele begeleiding ging de mist in en deed niet meer terzake. Driemaal kwam ik langs hetzelfde obstakel. Daarop besloot ik een paar mensen langs hun auto aan te spreken om de weg naar dat ziekenhuis te vragen. Ze wisten van de omleidingen en stelden me voor mij tot de  plaats van bestemming  te begeleiden: voor te rijden. Het zieke kind in mijn auto gaf de doorslag . Ik was verheugd en opgelucht over hun goedheid. Weldra reed ik het ziekenhuis binnen en werd onthaald door een vriendelijke hostess die patienten opwachtte. Ze was een pleister op mijn vertwijfeling. Ik werd naar de inschrijving geloodst. Na invullen van papieren  kon ik eindelijk met het zieke kind in de wachtzaal rusten, tot ik haar naam hoorde en een omkleedhokje toegang gaf tot de raadpleging en het nmr- apparaat.

    Alle metalen voorwerpen moesten verwijderd, bril, horloge en oorbellen. Het kleine meisje kon alleen in hemdje en onderbroekje mee.

    Plots beviel haar de angst en blokkeerde ze , begon te huilen , de tranen bengelden over haar wangen.  Mijn overredingskracht bracht niets op. Ze bleef schuchter herhalen dat ze angst had en wilde onder geen beding de ruimte met het toestel betreden.

    De arts wachtte in een zijdeurtje. Hij was dik en rond , een veertiger met donker haar , een bril en een vaderlijk gezicht. Hij besloot het kind naast zijn computers te laten kijken achter een scherm,  naar de afloop met een figurante die in het toestel werd geschoven : een verpleegster om zo te verduidelijken dat er niets te vrezen viel. Hij toonde foto’s van hersenen op het scherm, praatte vaderlijk op het kind in, rustgevend, maar niets mocht baten. K. murmelde wat, zeker had hij zelf kinderen waarmee hij zo kinderlijk het  gesprek aanging. Na afloop verzocht ik nog eens een poging haar op het schuifbed te krijgen. Tevergeefs! ‘ Ik ben bang ‘ klonk het gemurmel., ik ben zo bang en het was haar aan te zien.

    Dus maar afhaken. Dan weer terug naar huis. Een lange hektische tocht die mij overviel, maar tot niets leidde. Je kan een kind niet dwingen. Alzo werd de terugtocht aangevat, het onderzoek afgeblazen. Ik had geen andere keuze.

     

    Gabriëlla Cleuren 11.03.2022

    Lees meer >> | 42 keer bekeken

  • Ode aan Spikkeltje , mljn geliefde kat

    7 februari 2022

    Als duisternis gevallen is,

    de nacht ontwaakt

    stoeien geluidjes,

    krikkels, plofjes en getril,

    ik meen jou te ontwaren,

    je schaduw staat heel stil.

    Ik meen je te horen sluipen als voorheen.

    Helaas, het is niet meer … je verdween.

    De winterduisternis in huis

    schept vrije vormen :

    een boom, een dier,

    een mens, een oog dat ziet

    een kat die wacht…

    Een lamp van buiten hult alles in vrolijk licht.

    Zo komt er klaarheid in mijn zicht.

    De geest van mijn kat waart rond ,

    Een zinsbegoocheling die werkelijkheid vond. 

     

    Lees meer >> | 60 keer bekeken

  • De fototentoonstelling

    1 februari 2022

    Zondagmorgen, een normale rustdag. Helaas niet voor mij.

     Al vroeg met het ontwaken van het daglicht en het verdrijven van duisternis, een streep wit licht die mijn oog snijdt .

    Ik gooi de dekens in een bolzwaai open en stap met 2 voeten gelijk uit mijn bed. Ik stap…  en mijn slaap verdrijft. Het is als gebonk op een deur. Opstaan, opstaan, er is  wat te ‘erledigen’

    Ik stap op de plankenvloer. Dat maakt me half wakker. Ik denk tegen mezelf: komop, hef je , pak je bij elkaar en begin. Ik begeef me naar de badkamer , ga door het witte licht. Daar kom ik even bij. Afspraak om 10.30. Dan moet is wat vroeger zijn. Ik moet nog tanken. Hoe lang het in beslag neemt om te rijden, mijn klep te openen, mijn kaart in de automaat te steken, mijn nummer te toetsen,  dan de hendel in de tankopening te passen en te vullen, ik weet het niet. Is deze tankbeurt weer dubbel zo duur als de vorige? Beter mijn reserve  voorzien voor de prijzen ten hemel rijzen.

    In tien minuten heb ik de job geklaard. Ik zie geen levende ziel, enkel een rode auto aan de andere kant van de straat voorbijrijden.

    Het lijkt er wel op dat ik gerobottiseerd word.

    Vroeger had ik minstens een lachend gezicht van een mannetje gezien dat de hendel afnam en dienst verleende bij tanken,  mijn sociale capaciteit oefende. Nu niets! Gapende leegte, robotachtige zelfbediening , met een automaat die zeer efficient is, kortstondig , maar waarbij van menselijkheid geen sprake meer is. ‘ Leegte’ Waar zijn al die vriendelijke warmhartige mensen gebleven? Jammer! En zoals ik lees , zal de efficiëntie voortwoekeren tot virtuele intelligentie waaraan geen mens meer te pas komt. Die kan je natuurlijk ook inzetten om mensen volledig nutteloos op te voeren. Controle door techiek, systeem, efficiëntie, eliminering van het twijfelachtige en gebrekkige denken van mensen. Waar blijft de menselijke warmte, het goede gesprek in de morgen, het deugdoende gebaar ? Niets!

    Dan haast ik me naar de afspraak. Vooraf moet ik even in gedachten de weg vervolgen. De ring en bij het licht de eerste straat links, dan rechts. Het kerkje had ze gezegd, daar zou ze wachten.

    Ik rij voorbij het groen van achterkanten van huizen tot ik het vierkante kerkje herken. Maar er zijn vele kanten. Ik wacht met hoge blokken in het oog. Niets. Als ik me nu eens parkeer bij het kerkje zelf. Ook daar is ruimte in overvloed. Ik rij erheen en zie bij de straat die toegang geeft naar de snelweg  een hoog opgeschoten figuur met witte broek. Hemeltje lief ze is er al. Wat een geluk dat ik niet afwachtend ben, maar rondtoer en optimaliseer. Ik stop en zij stapt in. Haar vriendelijke stem vertelt me dat ze nog een bericht zond. Niet gekeken natuurlijk! Wat doet het ertoe? Wij rijden over de brug en slaan dan richting Antwerpen af.

    Het is vrij rustig op die helse weg. Het is zondagmorgen.

    Ik kende de route vrij goed en al vlug vind ik een parkeerplaats die ik moet verlaten : aan politie voorbehouden.

    Geen nood, aan de overkant is nog een plekje en ik pas er net in. Dan maar op naar het fotomuseum langs opgebroken straten.

    Even een kaartje kopen , wachten op de anderen die helaas niet opduiken. Dan maar 3 hoog langs trappen naar de tentoonstelling fotografie : ‘ Dubbel blind!’ Dat gold voor kolonialen in Afrika. Ik zie mooie beelden natuur , brede olijfgaarden op een zalmkleurige ondergrond, en een uitzonderlijke boom midden in een perk waarvan de Afrikanen zeiden dat als hij stierf, het eind van het kolonialisme nabij was, een reden voor de Europeanen om die exceptionele bomen goed te verzorgen : een subtiele vroeg afgedwongen wijze van natuurbescherming .

    En portretten van 12 leden van de Mau Mau, gedrapeerd rond een tafel als regenten van Rembrandt. Later,  maar even gewichtig en doorwiekst. Intelligente gezichten waarop de ervaring te lezen is, ervaring van strijd en verzet en leven, en samen aan één touw trekken. Te duchten vijanden!

    Overal aan de muur teksten uit archievenonderzoek, aanleiding om werk te creëren , een andere cultuur te verstaan.

    Een heel bijzonder beeld : een prikkeldraad hoog over een afsluiting van een gevangenkamp en in de blauwe lucht , een wolkje, maar vooral een sinaasappel als een bloedmaan : beeld van de hoop.

    Naar een fictief verhaal verteld door de gevangene die opgehokt achter draad een meisje zag voorbij komen die iedere dag opnieuw een sinaasappel overgooide. Wat een fantastisch beeld van ondersteuning, hoop en geluk , door de kunstenaar omgezet in zijn fotografie.

    Mij herinnerde het beeld aan een concreet gebeuren , toen ik in een natuurreservaat opgesloten zat.

    De omheining was zeker 3 m hoog en niets om op te staan. De prikkeldraad bekroonde schuin de top. Ik kon alleen proberen te klimmen tegen de draad als een inboorling tegen een palmboom. Het lukte maar half. Ik kwam erover, maar scheurde mijn jas en reet mijn handen bloedend open. Ik was er eindelijk uit .Toen viel de duisternis.

     

    Gabriëlla Cleuren

    Lees meer >> | 61 keer bekeken

  • Het zwarte schaap

    25 januari 2022

    Ik liep langs de Scheldeboorden, zo wild en drassig en slikkerig. De hoge pluimvormige rietstengels schoten uit het water en schermden de oever zandkleurig roze af. Onder aan hun voeten water tot tegen de rand van opgeworpen stenen met af een toe een klad opgeschrikte vogels ertussen die over de golven stoven.

    Achter hun rijen het wilde water dat links en rechts tegen elkaar in stroomde en woeste kolkjes opwierp. Het zag er guur uit. Hoe kil zou het daarin zijn?  Ik rilde bij dat gevoel daarin te moeten oversteken.

    De wildgroei van stekkige bomen en gesnoeid wilgestruiken boordden het water af voor het zich naar de groene dijk opwierp. Aan de overkant op hoogte een weide door grazende schapen belopen. Hoe praktisch dit ruwe deel zo te onderhouden.

    Het waren bijzondere schapen, vol zwarte vlekjes in hun wollige vacht. Het leek een ongeluk. Hun zwarte koppen keken je intelligent aan, wat weifelend en vragend en na wat turen ging het grazen voort. Wat zou er in die koppen omgaan? Het waren er een vijftigtal die de heuvelrug bekleedden en onverstoord hun taak vervulden : ‘hun buik vullen en bemesten’. Hoe efficiënt, die dubbelwerking.

    Beneden lagen wijdse plantages van laagstam appelbomen. Meestal werden ze niet geplukt, maar vielen in lange rijen rode vruchten op de grond. Hoe ergerlijk! De natuur verkwist! Maar het kostte te veel om mensen voor de pluk in te zetten. De eigenaar trachtte privé plukkers in te schakelen voor hun eigen gebruik. Maar ja, dat was een druppel op een hete plaat.

    Kort daarop zag ik hoe alle bomen uitgerukt werden, het land omgeploegd voor ander gebruik.  Appels loonden niet, te arbeidsintensief!

    De eigenaar klaagde zijn nood? Hij had de grond duur gekocht, maar jaar na jaar bracht het minder op. Zijn werk was lang en hard en vreugde nog fierheid kon hij hieraan beleven.

     

    Plots nam een voorbijgaande wandelaar onderaan de heuvel het woord en beklaagde zich over de mensen. Wat hadden ze toch te mekkeren?

    De polarisering nam toe, de ontwrichting, het ongenoegen en in hun wereld zag het er steeds bedreigender uit. Van samenwerking was nog weinig sprake. Het tegen elkaar opnemen, altijd de grootste willen zijn, zich toe-eigenen wat niet toekwam en hebzucht hadden de wereld verziekt. Ook internationaal werd erop dreigen en afsnauwen gezet. De goden waren gewisseld. Er was er nog maar eentje die aanbeden werd: het geld.

    Dat was in oude tijden eveneens het geval, maar met schade en schande kwam daar een eind aan. Vooral in het belangrijkste land ter wereld liep daardoor alles mis. Gestook en ondergraven waren het devies en zo was de grootste natie bij het verval aangeland: de ondergang zoals eens het Romeinse Rijk. De aarde was zo verziekt door mensen omwille van hun vertroebelde zicht en hebzucht dat de wereld waarop ze draaiden dreigde de geest te geven, onder hun voeten dreigde te verdorren, te verdrinken, te verbranden of onleefbaar te worden.

    Wat had je dan aan intelligentie en uitvindingen en wetenschap?

    De natuur sloeg terug en werd nog maar eens zijn onherbergzame zelf voor een miljoen jaren!

    Lees meer >> | 85 keer bekeken

  • Samenkomst

    18 januari 2022

    Met GPS.kan ik niet werken, telkens ik een onbekend oord moet vinden , zit ik langdurig op de computer neem  het pijltje, beweeg me naar  de juiste plaats en verken de omgeving online. Zo prent ik me de omgeving in en schat onmiddellijk de situatie concreet. Waar rij je af, waar kan je parkeren? Hoe ver loop je tot je je doel bereikt?

    Op zondag spraken we af. We zouden een paar galerijen bezoeken. De omgeving zag er burgerlijk uit. Een bank als herkenningspunt. Daarop kan ik naar rechts en parkeerde me voor de pretentieuze huizen in een zijwaarts parallelstraatje. Ik had geluk. De omgewaaide stopborden verhinderden dat alle plaatsen benomen waren. De vermelde tijd was een half jaar geleden in de zomer. Nu was het winter, waaide, regende en zag er troosteloos uit.

    Ik parkeerde mijn wagen in de enige opening en stak de straat over. Aan de overkant moest het zijn. Plots ontwaarde ik 2 mensen die me bekend voorkwamen. Zij lang, dun , slank met blonde haren die onder een donkere muts uitkrulden. Haar kleding was grijs en zwart in verschillende verdiepingen geordend. Moeilijk herkenbaar achteraan. Ze stak de straat over en begaf zich onder een openstaan ijzeren hek dat onmiddellijk toegang gaf tot een groene lift, een stalen koker die 4 verdiepingen aanwees. Ja,  dat moest er zijn. Vier galerijen samen in een gebouw op verschillende verdiepingen gedrapeerd. Haar vriend zag er nu grijzer uit dan ik me herinnerde. We gingen over stenen trappen en klommen naar de eerste ruimte. Het bleke werk sloeg me vreemd tegen. Goed gemaakt , maar een vreemd uitgezogen coloriet, wat flets. Ik kon het moeilijk duiden. Mijn krachtige spanningskleuren oogden totaal anders, straalden spanning uit, beten krachtig in.   Hier zeer overwogen, uitgediept werk , van harmonie als engelengezang, hoog en ijl, meer harmonie dan contrast.

    De ordening was zeer uitgewogen , zeer gekund, een lappendeken, als spijzen zonder kruiden. Het speelde een cruciale rol en verplaatste zich wit of gebroken wit in de compositie. De hanging was perfect. De kunstenaar schuchter. Voor de videoperformance  nam ik niet de tijd.

    Het samenzijn met anderen en hun kijk op de dingen boeide me meer, waren voor mij van meer interesse  evenals het sociale contact. De galerijhouder zat monkelend achter zijn bureau, een 2e liep rond en gaf uitleg. De kunstenaar was kleurenblind en baseerde zijn werk op een systeem van grijswaardes, niet intuitief of emotioneel. Vandaar van de voor mij vreemd aandoende harmonie. De spanning cerebraal. O.k. ! Zo kan het ook! Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt ik. Dan maar een verdieping hoger, een 2e galerij. Hier in totale tegenstelling, werken van persoonlijk aanvoelen  naar vorm en kleur. Een grote kleksvorm van gewilde vrijheid en gekozen toevallig coloriet met daarin donker één woord. Een woord van Rilke. De werken : geconstrueerd naar gedichten van Rilke. Moeilijke interpretatie, zeer individueel, niet na te trekken. Wat lapidair. Ik vergelijk mijn geschilderde gedichtjes ermee. Poëtisch uitsnedes van ontroerende stukjes natuur. Niet groot maar indringend. Als een gedichtje , klein, fijn, krachtig en poëtisch . Een reactie op : ‘ Wie het kleine niet eert , alleen het grote begeert, mist zielerust en diepe lust !

    De hoogste verdieping : zoals in aardse werkelijkheid: metaforen over munten, geld voor ogen. Interessant: heel jonge kunstenaars. Eentje ratelt met een munt en laat ze rollen over over glas, ratelen en krassen door een scherf, een breuk in het glas. Ze noteert het kriepende geluid.  De klank van geld , niet zuiver, pijnlijk!  Ingenieus als beeld. Geld ratelt en overstemt in onze wereld.

    Een 2e plaatst een kleine installatie in een brokkelige  ruimte. Twee lyrische haast zingende steunen in het midden met daartussen een ketting van rode handjes , hangend, verwijzend naar een gitzwart koffertje onderaan. Het heeft iets van sparen en hebzucht en oppotten in een dikke koffer

    Een munstallatie vol metaforen die me bevalt.

    De muntenopgave en uitvoering, jong, origineel, indringend . een duim naar boven voor jonge experimentelen. Hoeft niet verkocht : de vreugde van ontdekken!

     

    G. Cleuren

    Lees meer >> | 52 keer bekeken

  • Een natte druilerige foundation 2021.

    4 januari 2022

    Op zaterdagmorgen reed ik langs bossen en even een veldweg in. Grote geroeste containers ontsierden de omgeving,  gestapeld tot een verantwoorde constuctie: een hedendaags kunstwerk een compositie in ’ t groot.

    De ingang van een kille  glazen constructie, toegang tot de infojuf met wat verder een lange gang met bijzondere foto’s aan de muur, gestroopte hazen, konijnen, verkommerd tot esthetisme van de dood of wat ervan overschiet nadat het dier gestroopt is.

    In het wildseizoen zag ik vaak bij mijn ouders zulke stukken hangen, uitbloeden moesten ze voor ze versneden, gemarineerd en gebraden werden . Hier hingen ze als kunst: een ode aan de schoonheid van de afgang, de vergankelijkheid, het einde , prachtig ingelijst als je ervan hield . Wat griezelig! Een ode aan de vergankelijkheid! Interessant om zien , maar niet mijn ding , (ik hou niet van afbraak). Dan ging de route verder door reusachtige hallen en naar buiten over vochtige wegen, druppelende regen, vermodderde woonschotels als gevallen ruimtetuigen op vuil water en vindingrijke cabines als kleine slaapplaatsen van een andere planeet, met openstaande klep achter gebogen uitkijkglas, en bed binnenin als een vergeten kamer. Je kon er slapen, soort vreemd minimaal hotel als je wilde. Ook niet mijn ding!  Van daaruit ging het modderig parcours verder langs houten vlechtwerk, van gelijkaardige ritmisch houten balken, ingenieus als  uitkijktoren, een grote open ruimte in elkaar getimmerd van afgedankte deuren, ramen en raampjes tot één geheel aaneengesmolten en plaatselijk kleurrijk geometrisch ingevuld, een best te genieten ongewoon spectakelbouwtje, afgedekt in glas en droog.  Eindelijk droog in deze sompige omgeving! Overal resten van ongewone kunstwerken ritmisch naar boven getimmerd tot een openstaande koepel, niet eenvoudig, ingenieus , vreemd als een archeologisch overblijfsel van een Indianenstam in de jungle.

    Dan naast één van de vele waterplassen, vuil moeraswater met een klein strookje gras en grillig lage bomen, waaronder meerdere geitjes gehaast meeliepen. Hun krulhorens als sieraad aan hun kopjes, hun zwarte pels met witte staartjes versierd , achteraan  , als signalen bij onraad. Ze liepen vrolijk mee, verblijd met zoveel gezelschap in deze moerasgebieden. Aan de overkant nog meerdere staalconstructies of vlechtwerk, wilgentakken gebogen rond verwarde groene struiken, verwilderd. Teveel vergankelijkheid die me de voeten natten en mijn wandeling verkilden. Wat was ik blij in de grote glazen hall met een beetje warmte en uitkijk van binnen op al dat groen, aan te schuiven aan een lange tafel voor een 20tigtal bezoekers . Ondanks corona was er van respect voor afstand niet veel over, afgezien van enkele plaatsen. Ik verkoos dan ook wat alleen te zitten en verhalen over ditjes en datjes te laten, en over de dubbele breedte van de tafels heen te praten. Weldra kwam de wijn , het water en konden we aanschuiven voor het lekkere eten dat op twee zijtafels geplaatst werd en door twee aardige juffrouwen op ons bord geschept: van alles wat:  vis, vlees, brood, aardappeltjes, maar alles koud. Ik was totaal verkild. Mijn buurvrouw had zich van me afgewend en sprak honderduit over haar reis, safari met haar tafelgenoot, waar ik zo ver mogelijk van verwijderd gebleven was.  Ik had geen zin in de vergankelijkheid die corona bracht!

    Gabriella Cleuren. 2021 dec.

    Lees meer >> | 121 keer bekeken

  • Living sculpture , de kunstbeurs.

    21 december 2021

    Na een wilde reis, vrachtwagens rechts, personenwagens links die geen enkele snelheidslimiet respecteren, maar als in het wilde westen naast je door donderen, 90 waar beperking 70 geldt, kankeren grote mastodonten rakelings langs je heen. Een moment onoplettendheid en je wordt verpletterd. Ik probeer er me door heen te slaan met een wat wazig zicht. Ik moet naar rechts vanop de linker rijstrook. Even laveren en gas geven om ertussen te slalommen. Eindelijk rij ik uit, zoek op de middenstrook, nu bij Middelheim een lege plaats. Niets, dan maar naar rechts , de hoek om , ook in rust proberen een open plek te vinden. Niets ! Ik schuif door en eindelijk zie ik een opening , vier auto’s van de rand met omkeermogelijkheid,  verwijderd. Perfect !

    Ik rij erin zodra de snelheidsduivels voorbij geraasd zijn. Rechts sta ik voor een hek, een opening met een bewaker die de toegang controleert. Betalen hoeft niet op die vrije middenstrook. Heb ik geluk! Ik hoor dat op het eind van het terrein de beurs plaats vindt. Beter kon ’t niet, dichter ook niet.

    Ik ga naar binnen en kijk nog even terug, om tussen 2 dikke boomstammen door mijn auto te localiseren. Omkijken is mijn devies, anders vind ik niets terug.

    Ik sta pal voor de ingang op de middenberm. Makkelijk terugvinden als ik bij duisternis terugkeer.

    Het paviljoen licht op met gele venstertjes die me welkom heten. Ik treed er binnen en wordt gecontroleerd op mijn coronapas en toegangsticket. Even een plattegrond vragen en in ogenschouw nemen wat zich aanbiedt. Het zijn 4 gangen horizontaal. Niet onoverzichtelijk. Ik ben verheugd. Daarmee kan ik rustig omgaan. Wat wordt er door galerijen aangeboden vandaag ? De meesten ken ik, maar gezien dit vooral commercieel is ben ik benieuwd naar evoluties van de tijd en presentaties van een andere generatie, de jongeren en jongsten. Een anders soort kunst, schraler, vrolijker, kleurijker, met ook werken die ik al jaren zag, nu  geometrisch vernieuwd 2021 zogenaamd , zeer esthetisch soms. Schoonheid  hoefde niet in voorbije jaren. Maar het is er weer . Veel collage- materiaal en gemengde technieken, soberheid ook. Een piepklein werkje op een groot gewassen doek, gekleurd, beweging in geel of groen of zwart of wit, hoe je het noemen wil. Ook andere materialen duiken op . Vindingrijke Afrikanen die met toetsen en knoppen van computers vernuftige composities ineenbouwen. Het hoeft geen verf en linnen te zijn. Objecten van stenen, carton, staal en draad en alle mogelijke vondsten. Ideeën omgezet. De rijkdom van de vele lagen is vaak verdwenen , als bij de kleding, schraal en van mindere kwaliteit. Geen symfonieën, maar wat klanken. Het is maar hoe je’t wil. De schraalheid en soberheid ervan,   de tijd in beeld gezet. Kunst maak je met alles. Geen verf maar stift met snoepjes geplakt, compositie ingelijst! Het is wat je ziet , niet meer , niet minder.

    Plots duikt een grappige verschijning naast me op : een donkere man in bloemenpak, heel kleurrijk, heel exotisch, heel sculpturaal. Zijn linnen pak vol bloemen, rozen , laat denken aan een tuin, zo vrolijk, zo extreem verwijderd van wat je meestal ziet aan kleurloosheid en conventie. Ik kan het niet laten hem aan te spreken. Voor mij een levende scuptuur die zo in een galerij moet staan , tussen de keramiek en de vazen, objecten en schilderijen. Hij hoort daar, alsof hij er zijn plaats zoekt of uit weggelopen is.  Ik zie hem als een onderdeel van dit geheel, een ‘living sculpture.’

    Ik hoor dat hij Braziliaanse roets heeft. Van Curaçao of de Caraïben komt hij niet. Hij spreekt voortreffelijk Nederlands. Na een uitwisseling van gesprek en een verheugend enthousiasme van mijn kant zetten we we onze bezoeken apart voort. Hij nodigt me uit voor een drink na afloop. Een living sculpture . Is dat niet enig? Ik zie hem zo door mijn galerij slenteren en een gesprek aangaan met bezoekers of in een hoek staan als verstilde invuloefening tussen de andere werken. Daaraan had ik nog nooit gedacht!

    Naar het eind van de avond, ik zit in rij 4 en moet de laatste gang nog doorlopen , tik ik op zijn schouder, noem zijn naam die Sony is : heel musikaal en laat weten dat ik die gang nog afwerken wil.

    Ik verdwijn , hij ook en na afloop wacht ik in ’t restaurant vooraan, in de hoop dat hij opdaagt. Ik ben nieuwsgierig. Het gebeurt na een kwartiertje wachten. Hij nodigt me uit op een koffietje, zoekt een tafel en een gesprek ontplooit zich. Ik vraag hem naar zijn bezigheden,. Is hij journalist? Artiest ? Niets van dit alles . I’ter die kunst opzoekt als schakelmoment naar een ander dan technisch denken: creatief voelen . Poëzie van de kunst, droom die hunkert.

     Daarmee kan ik leven.

    Ik vertel over mijn man, mijn zoon, mijn kleinkinderen. Ik zie zijn ogen onrustig worden. Had hij wat anders gedacht?

    Hij is een intelligente, zeer bewuste man, geeft me na vraag, zijn telefoonnummer en e-mail adres. Mooi zo. Zo kan ik het contact verder uitbouwen en hem eens in mijn kunstgalerij rondleiden.

    Vreemd toch een mens te treffen die zoveel gemeenschappelijk had: zijn reizen naar Oekraïne, dezelfde plaatsen bezocht, dezelfde trein genomen en in het leven dezelfde visies ten aanzien van de mens, een destructief wezen, dat vernietigt uit wellust van vernietigingen en zo de ondergang van zijn leefwereld ensceneert .

     Dieren doden instinctief enkel omwille van hun overleven!

    Allemaal geen gangbare opvattingen ook bij bewuste mensen.

    Gabriella Cleuren

     

    Lees meer >> | 134 keer bekeken

  • Bezoek bij een kunstenaar in een oude stad.

    14 december 2021

    Ik mocht meerijden met 2 genereuze cultuurgeïnteresseerden. We wandelen door oude straten met oude gevarieerde  burgershuizen uit de 19e eeuw,  gerijd. De straat ligt tussen 2 donkere kerken, elk op één uiteinde . Ik let niet op, maar volg gewoon en werp mijn oog op de omgeving zonder notitie van straatnamen. Even de hoek om en we zijn aangekomen . De straat vrij donker met dezelfde hoogopgeschoten burgershuizen uit de vorige eeuw. Traditie blijft hier bewaard, gebruikt.

     We kloppen aan en wachten nieuwsgierig .

    De deur van het statige burgerrijhuis opent en op de trap staat een glimlachende jonge vrouw, met baby ondergeschoven tegen haar buik en borst.

    Het kind kijkt verbaasd, twijfelend , sceptisch, het monkelt, schat die groep mensen in , wiggelt met zijn kopje , zijn streepjeshaartje ondeugend recht . Zijn gezichtje vertrekt, spant zich, wacht af en haalt dan een trekken tevoorschijn met onzekere mimiek. Iedereen lacht terug .

    Dat vindt het kind veilig. Het is in zijn element met zoveel mensen in zijn blik. Er breekt een lachje door.

    Dan gaat de sliert mensen naar binnen,  de kelder in, waar moeder kunstenaar meerdere werken, grote en kleine op vensterbank en tegen de muur heeft staat: plexi als transparante houder voor het venster en papier tegen de muur.  Het ziet  eruit als een verweerde verroeste muur, met zwarte beschimmelde stukken en grijze druipers erover lopen en soms een zwarte balk erin.

    Op de vensterbank in  licht gevangen in plexiglas, stroken golvend plastic in zachte kleuren erin  die een gelaagd verschijnsel oproepend  : blauw, groen en okergeel, orangjerood.

     De kleur licht vaal op in de houder. Dit zou de weergave van een soort gesteente een bodem, materiedoorsnee moeten zijn .

    We kijken en zien!

    Haar achterkelder ligt vol stapels zwaar creatiemateriaal , die de indruk wekken dat er beeldhouwwerk moet ontstaan.

    Dan gaat de weg naar boven : 3 verdiepingen langs piepsmalle houten trappen, oker en wit. De uiteindelijke presenteer- en toonruimte met kleine werkje aan de muur en een tafel vol leporellokataloogjes, zwart draadplastic , een netwerk , met daarover okerdruipers, dubbel gelaagd.

    Dat is de bedoeling, weergave van  geologie. De aarde is creatief. Haar welvingen en breuklijnen en aardekleuren zijn het uitganspunt: een landschap anders bekeken.

    Het kind wordt makkeliijkheidshalve op de bodem  gelegd,  op een zeil aan onze voeten, en kan daar spartelen, kraaien, murmelen en schokken om zich op te richten. Tevergeefs! Dan maar gekrijs van het aangename soort, nog geen gepraat .  Wel : ‘Ik ben hier  ook nog.’

    De sessie gaat naar zijn eind. De kunstenaar vol met niet bemerkte inspanningen en uithoudingsvermogen en een niet aflatende  glimlach om de mond, voortdurend verklaringen gevend tot alles stopt. Wij zijn nieuwsgierig, luisteren, stellen vragen en geven na afloop een klein  geschenkje, een cake voor bij haar koffie zodat ze terug op krachten komt.

    Zo eindigt het verhaal en lopen we voorzichtig de steile trap weer één na één af. Zoveel moeite , zoveel inspanningen van de jong vrouw meedragend. Een gesprek met doorsijpelende nawerking.

    De vraagstelling gebeurt dan in je hoofd , met jou alleen. Wat heb je gezien en wat betekent het voor jezelf en algemeen in de geschiedenis van de kunst?

    Hoe rijg je het aan de tijd?

    Is het relevant ?

     

     

    Lees meer >> | 147 keer bekeken

  • Meer blogs >>