• Het dode vogeltje

    22 mei 2021

    De ontzettende beklemming van corona zette zich voort in de huizen.

    Ik bezocht een vriendin in haar loft, dwaalde door een kille rode gang van ruwe bakstenen, ging naar de 1e verdieping langs een brede betonnen trap, architecturaal zeer apart en zag het zwarte gat van een open deur om de bocht. Ik groette en hoorde een vage stem als antwoord in de ruimte. Ik trapte er binnen, alles zeer gesofistikeerd, ornamentaal vrouwelijk en kwam onmiddellijk met de bewoners in contact: 3 pastelkleurige vogeltjes, wit, geel en zalmkleurig in hun kooi, waarvan er eentje duidelijk niet bij hoorde en ongelukkig wervelde. Het voelde zich bedreigd en de bewoonster zag het, besloot het te vangen en in een andere kooi apart te zetten. Daarna begon ons gesprek dat plots onderbroken werd door een zacht gekrijs dat ik niet hoorde, maar de bewoonster duidelijk verstond als noodkreet. Daarop begaf ze zich naar de kooi, en zag het zalmkleurige vogeltje naar de bodem storten en blijven liggen. De oogjes waren gesloten, waarop ze het diertje eruit nam en zag dat het dood was. Ze had de laatste kreten gehoord en verstaan. Hoe vreemd dat mens en dier communiceren bij eenzaamheid en dood.

    Ze nam het vogeltje in haar hand, streelde het, praatte er troostend tegen, en streelde over zijn kopje.’ Kijk zijn oogjes zijn gesloten’ zei ze en dan begonnen tranen in haar ogen over haar wangen te rollen. ‘Ik heb het gehoord ‘zei ze,’ het was zijn laatste kreet’. Stuntelig en menselijk warm tegelijk hield ze het vogeltje als een dier in haar hand en huilde en betreurde zijn dood. Ik stond perplex. Ik had hier duidelijk iets gemist, niets gehoord. Hoe mens en dier verbonden zijn en taal dezelfde is in nood. Het raakte me. Ook al was het dan om een klein zalmkleurig vogeltje en de verbondenheid van een mens daarmee, bij gebrek aan beter. Zij heeft 2 zonen die haar zelden bezoeken. Hoe jammer die verbinding die hier ook letterlijk verbroken wordt tot onmenselijkheid, een symbool van menselijke teloorgang. Mijn werk dat de herinnering hieraan vasthoudt, noteert haar, haar gelaatsuitdrukking, het vogeltje in de kooi en op haar hand. Bovenaan het gekrijs van het diertje neergeschreven zoals ze me zei dat het klonk. Zijn dodentaal en mijn reacties: mijn hart valt naar beneden, mijn oog ziet , mijn oor hoort  , mijn mond spreekt : to bad.

    Alle gebeurtenissen in mijn leven, banaal, belangrijk of niet noteer ik als in een dagboek.

    De relatie mens –dier in coronatijd op de spits gedreven is hier genoteerd.

     

     

     

    Lees meer >> | 31 keer bekeken

  • De wachtkamer

    17 mei 2021

    Bij een afspraak in het ziekenhuis met de vrouwelijke oorspecialist moest ik eerst in de wachtkamer mijn tijd verdrijven. Het was moeilijk de juiste afdeling te vinden daar zowel de info als de lift een verkeerd nummer aangaven. 252 bleek 253 te zijn op het eind van een gang linksom. Mijn aanmeldingsklevers moesten op de infobalie en waren mijn inschrijving. Daarop wachtte ik in een open ruimte die bezet was door 2 vreemdelingen, waarvan één schattig uitgedoste oude dame, ze zag er enig uit met sjaal in donkerblauw, afgeboord met een ornamentaal lint zoals je alleen bij moslims aantreft. Haar mooi geknoopte hoofddoek viel in een punt op haar borst en schitterde met auberginekleurige rozen.

    Haar hele outfit was van paarsblauw naar donkerblauw waaronder glanzend okerkleurige kinderschoentjes piepten. Ze zag er enig uit dat oude vrouwtje dat ik met mijn ogen groette wat zij beantwoordde met een stille knik. Haar dochter, begeleidster, heel wat robuuster als de moeder, Aziatisch gezicht, wit rond en vol, iets als een Mongoolse, droeg een pastelkleurig elegant gewikkeld hoofddoek met wrong achteraan en een witte jurk over een tweede met daaronder een zwarte broek. Duidelijk moslimvrouwen, misschien Oeigoeren ?  Waarom anders die rozen op haar hoofddoek en het Mongoolse uiterlijk van haar begeleidster. Zij beantwoordde mijn groet duidelijk luid. Hoe mooi die vreemde vrouwen smaakvol gekleed waren, niet als onze westerse banale kakelvrouwen. Ik had er mijn vreugde mee.

    Het oude vrouwtje keek me voortdurend aan, was duidelijk op haar ongemak, fronste haar wenkbrauwen als twee komma’s naar het midden boven haar neus en gaf zo ongeduld of ongerustheid aan. Zelf had ik zin in een gesprek, van waar kwamen ze, maar beheerste me, nam mijn IPhone  en las de nieuwsberichten om de wachttijd te vullen. Weldra werden ze geroepen en verdwenen in het kabinet der arts, waar ik ze na mijn raadpleging definitief zag verdwijnen. 

    Lees meer >> | 29 keer bekeken

  • My octopus teacher met Greg Forster: een filmbespreking

    1 mei 2021

    Schitterende natuurfilm met extreem mooie natuurbeelden. De octopus als een mens in de onderwereld rond stormkaap. De omgeving is een schitterend stuk aarde, woest oncontroleerbaar, poëtisch. Alle schoonheid van de natuur verschijnt hier op beeld, luchten, woeste zee, kalme zee, onderwaterkelpwouden, zo verscheiden als het Amazonewoud, bibberende bloemenvelden bij rotsen. Allemaal ongewone beelden die we zelden te zien krijgen en waar we naar hunkeren.  En ook de Kalahari woestijn met zijn sporenlezers. Zeer ongewoon voor ons hoe deze mensen verbonden bleven met hun omgeving, wij niet meer. Ook van de dieren zijn we vervreemd en zien ze als een product waar winst uit te halen is.

    De film laat de intelligentie, het aanpassingsvermogen en wat wij interpreteren als vertrouwen en genegenheid zien, van een ongewoon wezen (het is mogelijk, die interactie, die empathie) en ook zijn buitengewoon afweervermogen om te overleven. Ze kan lopen, horens opzetten, van kleur veranderen, misleiden, zich camoufleren en gebruik maken van haar vijand, door op zijn rug te zitten en razendsnel uit te halen, zelfs aan land gaan. De maker wil zich inleven in het andere wezen en is verslaafd aan ‘t vertrouwen.

    Ze kan zelfs aftasten met haar duizenden vingers, strelen, tegemoetkomen, zelf vertrouwen. Er groeit een psychologische afhankelijkheid  Zelfs het spelelement is haar niet vreemd (wijst op een sociaal dier ) en toch is zo weinig over dit dier bekend.

    De roofdieren zijn altijd en overal en ruiken haar, een voortdurende bedreiging. Deze wereld is zeer te transponeren naar de onze.

    Weldra plant ze zich voort, geeft haar eieren af, en offert zich op voor haar nazaten en sterft.

    De acteur put energie uit de wilde natuur, ziet de zachtheid van het wezen en zijn kwetsbaarheid. De wilde natuur is zo kostbaar en onze planeet zo fragiel. Dat is de les uit die film.

    Weldra zijn er kleintjes, ook voor de mens, de keten zet zich voort als de mens niet intervenieert.  

    Zijn er te veel roofdieren op deze aarde? Wordt zo het evenwicht verstoord en de planeet vernietigd?

     

    G. Cleuren.

    Lees meer >> | 38 keer bekeken

  • Wildevrouw van Jeroen Olyslaegers : een boekbespreking

    26 april 2021

    Een boek dat de tijd van de boekdrukkunst en de daaropvolgende denkomwentelingen in Antwerpen en Amsterdam schetst. Het verhaal wordt verteld door een herbergier Beer, die zowel in de ene als in de andere stad een herberg uitbaat, hetgeen de schrijver toelaat het reilen en zeilen van de mensen in deze tijd te verhalen, een tijd van anarchie, van enorme tegenstellingen van onhygiënische toestanden: spuwen op de vloer en in het vuur en in de handen voor een overeenkomst, van macht.

     Voor een bad werd een bezoek aan een badhuis een soort prostitutiehuis gebracht. De taal was platvloers, zeer lichamelijk en Wildeman was een afstammeling van de Vikings die alles roofden en in brand staken. De tijd was er een van gruwelijke armoede, dood van vrouwen in het kinderbed, ziekte met hallucinaties als bij Jeroen Bosch, drank die alles verziekte , kerk als het rijk der leugens , machteloosheid en daarnaast opbloeiende ondernemingsgeest. Antwerpse reders varen met hun schepen naar het noorden, en andere streken, handelen in kruiden, gember, peper, kaneel, zilver, koper en hout, rogge uit het Balticum omwille van mislukte oogsten . Ze vervoeren laken en wijn, drijven handel met Navarra en Castilië .  Joden en Portugezen handelen in diamanten en worden gedoogd. Boeken uit Engeland werden verhandeld. De markten hielden nooit op.  De hebberige,  gierige Filips 2 wil geen stad zien, maar inkomsten. Hij laat zijn regio besturen door zijn zuster Margaretha van Parma de landvoogdes. (Gematigd)

    Er is verraad, nijd onder drukkers, er bestaat geen vrije meningsuiting, je moet altijd op je woorden letten of je belandt op de brandstapel of voor de vierschaar. Verraad en roekeloosheid roept wraak op. Wie gezegend is met geld vergeet wie hem geholpen heeft, wordt lui, hebberig en wil alles alleen voor zichzelf, ziet niet en respecteert niet waarvan hij deel uitmaakt. Er ontstaan verschillende godsdiensten. De lutheranen doen zaken. De Calvenisten verachten geld. De Hugenoten lusten geen boter maar olijfolie. De wederdopers zijn eerlijk, arm, vogelvrij en tegen de overheid.

    De landjuwelen waren de evenementen van toen, een soort carnaval achtige stoeten vol narren met een  Wildeman die de lente aankondigde,  jaarlijks herhaalde feestelijkheden, rituelen

    De vissers vangen walrussen voor de tanden en stropen hen. De drang naar rijkdom maakt zot.

    De Wildevrouw uit het noorden en haar kind zijn ambivalente figuren,’ het vreemde als bezienswaardigheid’. Samen met de Wildeman vluchten ze uit de verziekte, waanzinnige stad.

    De mens blijft een akelig individu.

    Dit is het beeld van die tijd dat Jeroen Olyslaegers ophangt. Het loopt parallel met de schilderijen van Breughel en Bosch. Interessant voor begrip van onze volksaard. ‘Het naar de mond praten’

    De schrijver slaagt erin een beeld van de woelige tijd (1550) op te hangen. De vele conflicten vervangen de normale spanning van het verhaal in een gewoon boek en vragen doorzettingsvermogen v.d. lezer.

    De taal is platvloers en niet te genieten, maar waagt een imitatie van hoe ze moet geklonken hebben in die tijd.

    26.04 2021

    G. Cleuren.

    Lees meer >> | 109 keer bekeken

  • Ik kan niet horen

    5 april 2021

    Hier tekende ik mijn herinnering van wat er gebeurt in een klaslokaal met medeleerlingen die gebeurtenissen bespreken in het Engels: oefenen. Zelf zit ik uiterst rechts , heb mij vooraan gezet in de hoop alles goed te verstaan aangezien ik hoor problemen heb. Maar de leraar komt dan van achter zijn lessenaar en staat midden in de ruimte vaak met zijn rug naar me en spreekt met de tegenover mij zittende leerlingen en degenen verder af. Op deze wijze kan ik niet verstaan wat er gezegd wordt. Alles wordt dan nog bemoeilijkt door de coronamaskers die de klank dempen, de mimiek verbergen en die ik hier wegliet.

    De oren, overal als pictogrammen doorstreept geven aan dat het niet hoorbaar of verstaanbaar is voor me, ook niet het spreken van de leraar naar de andere richting. Een leerling heft haar Iphone en vertelt het verhaal van een Iphone op video ingesteld over het deurtje van haar douche in het zwembad. Een man filmde haar tijdens het douchen met zijn hand boven haar deur. Hoe geschift! Voortaan vliegt ze naar buiten en slaat de dader op zijn kop, hier afgebeeld, het hoofd aan haar voeten.

    Slecht horen is een isolerend probleem en uiterst irritant en onbegrepen door je omgeving.

    Het verhaal is slechts de leidende draad om tot een compositie te komen en een schilderij te maken. Altijd weer boeiend hoe uit de sfeer, de vrije afbeelding tot een vormelijk wat klungelig maar ook stralend geheel voert. Het werk voert de innerlijke warmte op is geladen en brengt dit over op de kijker.

    Lees meer >> | 29 keer bekeken

  • Melkboer van Anna Burns - een boekbespreking

    16 maart 2021

    De Melkboer – Anna Burns

    Een eigenaardig, eigenzinnig spottend boek dat een blik werpt wat in enge gemeenschappen onder spanning van politieke druk en overheersing onder mensen speelt, zeer origineel van taal, de  banale alledaagse spreektaal tot literatuur verheven : opsommingen , herhalingen . Schamper

    Een kleine gesloten gemeenschap wordt hier beschreven met een jonge vrouw , als protagonist,(de schrijfster?)  hoe ze aangemaakt en nagezeten wordt door mannen. Of denkt ze het enkel ? (Hij kan bedoeld hebben wat ik dacht, maar misschien bedoelde hij helemaal niets? Alles speelt zich af in : ‘ het denken over hoe anderen denken, ( nutteloosheid).

    Als hij er niet was, was het alsof hij er wel was.

     Bij soortvanverkering ziet ze de eigenaardige interesses voor  auto’s, techniek. Later ontdekt ze bij hem zijn homosexuele aard. Wanneer ze de akelige donkere plekken in de gemeenschap door moet wordt ze geholpen door de echte melkboer, een man die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, goedaardig , eerlijk en ongewoon is , één van de weinigen.

    Wanneer ze gaat lopen, laat ze haar zwager opdraven om mannen af te houden. Angst heerst in het dorp van paramilitairen en staatsverwerpers , die doden , afmaken , niemand kent de ware toedracht , alles is geheim.

    Vrouwen uit de gemeenschap zetten zich tegen hen te weer, houden samen. Je had reguliere vrouwen en themavrouwen. Het is een spel van spanning, macht, verzet,  doorzien, in een humoristische stijl opgevoerd met vanzelfsprekende banale herhalingen, een zeer katholieke wereld met brute mannen als spil en hoofd van de gemeenschap. De schrijfster brengt vele problemen uit die moeilijke gemeenschap naar voor : dreiging,verraad,  uitgrenzing ( fritten) , afpersing, gruwelijke opdringerigheid: Mc lemand en opgeklopte waarzin van overdrijving, ook paaien zonder betaling uit angst en minachting, bijgeloof (ook in huis verdwenen voorwerpen, klopgeluiden. Angst voor verantwoordelijkheid, huwelijk de norm. Kan ook met verkeerde partner getrouwd zijn inhouden.(belangrijk getrouwd zijn, voldoen aan de norm))

    Mensen lieten om belachelijke redenen het leven .Er waren reguliere moorden en gewone moorden .

    Rare banale taal : niet te gaan staan luisteren, volledig onpassende lectuur voor kinderen, zusjes klein bespraken liefdevol  de encyclopedie(5-6-7jaar), lazen Engelse kwaliteitskranten, kranten van de vijand. Humor door overdrijving, het absurde. Spot met het ouder worden: een stoel met geestelijk martelvermogen. Hoe haar moeder zichzelf onder loupe neemt,  de aftakeling ziet, een breed achterste.Zeer spottend hoe de melkboer die van niemand hield door alle vrouwen omzwermd wordt in het ziekenhuis, heeft ze allen op zijn hand. Spot met de nieuwe mentale leeftijd van haar  moeder die terug 16 jaar wordt. Doorziet de sluwheid van vrouwen onder elkaar.

    Gabriella Cleuren 16.3.2021

     

    Lees meer >> | 77 keer bekeken

  • "Apeirogon" van Colum Mc Cann : een boekbespreking

    14 januari 2021

    Een fantastisch leerrijk boek:  hybride  dat inzicht brengt in de moeilijk situatie in Israël en Palestina, vooral voor hun bewoners. Feiten, herinneringen , fantasie en verhaal , speculaties , archieven,  vooroordelen en de geest van het verleden (geschiedenis) worden hier aaneengeweven tot een waardevolle beschrijving van diep menselijke gevoelens , hun evolutie , hun inschatting hun afwijzen en naar elkaar toegroeien ondanks zeer diepgaande culturele verschillen. Het menselijke is gelijk wanneer je de culturele inkervingen kan opzij zetten en erover stappen. Een beeld dat ook in de toekomst met de internationalisering van iedere staat nodig zal zijn om tot verstandhouding te komen, om het leven draagbaar te maken.

    De dood van hun kinderen Abir 10 jaar en Smadar(13) een teenager,  is een gegeven dat het leven van de beide families altijd opnieuw invult, soms tot vervelens toe voor wie er niet door getroffen wordt. Het is ook de bindende factor hier in het immense verdriet. Rami en Bassan hebben gemeenschappelijke eigenheden, leven op dezelfde grond, met dezelfde geschiedenis in het verleden. De accenten en gevoeligheden  liggen alleen anders . Als je er kan overheen stappen, begrip opbrengen voor de verschillen , ze leren zien  en de gelijkheden ontdekken ,  is er verstandhouding, hulp, genegenheid mogelijk. Een Palestijn houdt aan zijn grond en zijn olijfboom is een  museumstuk zoals een Mona Lisa voor hem. Hij is zeer hardnekkig. Zijn vrouw biedt weerstand door te zwijgen. Zijn huis is naar binnen gericht.   De Jood heeft een Holocaust achter zich waarvan de meeste Palestijnen niets weten. Dat vraagt begrip en inleving. In militaire dienst wordt hij geïndoctrineerd. (een overlevingsstrategie ?) en leert de anderen achter te stellen, te minachten.

     

    Anders denken wordt gezien als verraad, aan beide zijden.

    Tevens zien we de arrogantie, de domheid de vooringenomenheid , de psychoterreur , liquidaties, wraak,  de onnoemelijke pesterijen van de overheerser en de anderen  (ook van de eigen kant soms).In die zin is het een boek van onnoemelijke gruwelijkheden. Een boek vol hedendaagse problemen.  Ondanks dat enkele individuen altijd vanuit het menselijke gevoel opereren, je moet groot genoeg zijn als mens om dit te overbruggen en het leed met de andere kant aanvoelen ,wat tot begrip leidt.

    Hierbij is het gezegde uit de bijbel, de duizendjarige ervaring van de mensheid , de ethiek van de wederkerigheid  : ‘Doe niet aan een ander wat je niet wil dat men jou aandoet ‘ een zeer goede leidraad.

    Het is het leven niet waard altijd op strijd te zetten.

    LEVEN IS HET ENIGE DAT TELT.

    Door het boek heen vernemen we veel over het middenoosten , zijn eigenheden, zijn multiculturele bevolking: Arabieren, Joden , Bedoeïenen, Jordaniërs , Afrikanen , hun verwantschappen : Hebreeuws en Arabisch zijn zustertalen.

    Gabriëlla  Cleuren 14/01/2021

    Lees meer >> | 84 keer bekeken

  • "Hier is alles veilig" van Anneleen Van Offel : een boekbespreking

    7 januari 2021

    Een Belgische arts wordt op de hoogte gesteld van de dood van haar zoon: Immanuel, die met haar Joodse man reeds een tijd naar Israël vertrokken is, er woonde en legerdienst deed. Hij is 23 jaar en sterft in een ongeluk of door overdosis.

    Een schrijnend verhaal van gruwelijke afstand en onverschilligheid van moeder en vader ten opzichte van hun kind. De moeder had 10 jaar geen contact meer. De vader is hertrouwd met een Orthodox Joodse vrouw met 3 kinderen, meisjes,  en is fanatiek bezeten door het hele verhaal van zijn land, bijna messiaans. Alles moet in dat perspectief en dat zijn zoon dat zo niet kan voelen ontgaat hem volledig door zijn fanatisme. Een vader die zich totaal niet kan inleven in zijn zoon.

    Moeder reist naar Israël na een bericht van haar zoon om hem te bezoeken daar.

    Een schrijnende  , beklemmend ontmoeten van moeder en dode zoon die blijkbaar door een overdosis omgekomen is. Ze bezoekt de plaats aan de rand van Tel Aviv waar hij verbleef op straat.

     

     

    De vervreemding van haar man en haar zoon wordt duidelijk, een clash van culturen. De afstandelijkheid, het verscheurde familieweefsel wordt zichtbaar. Haar man bleef een vreemde . Zijn culturele gebruiken liet ze toe voor haar kind, maar die leidden al gauw tot ultieme vervreemding, een schrijnende  toestand bij velen vandaag. Een zeer hedendaags probleem wordt hier uitgesponnen , vernoemd. Het leger maakt zwarte plekken in de hersenen van Joden.

    Het verhaal van de zoon ontvouwt zich langs het bezoek van de moeder die herkenningspunten met haar zoon opzoekt: ‘Hoe heeft hij dat alles ervaren’?

    Zij bezoekt Hebron en de omgeving waar hij verbleef, ziet jonge mannen in het leger en hun reacties, zoals dat ook bij hem moet geweest zijn. Uit pure verveling treedt pesterij en getyranniseer van Arabieren en Arabische kinderen op,  ook van toeristen.

    Vader en zoon bezochten het museum Yad Vashem. Maar de vader is weinig empathisch, wel egoistisch naar zijn zoon toe. Alleen zijn gevoel, zijn visie is belangrijk en hij overrompelt het kind , is onverschillig voor zijn gevoel en laat hem er alleen.

    Ook thuis moet de zoon de slaapkamer ruimen voor de andere kinderen. Zij hadden elkaar niets te vertellen, op zijn moeder kon hij niet rekenen . Hij is alleen gelaten en spreekt de taal niet, vindt zijn moeder niet.

    Het drukt de totale emotionele verwaarlozing van Immanuel uit door de ouders, de ontkenning van zijn eigenheid? Een babysit voor de meisjes even oud als de zoon.

    Voor hem bleef alleen eenzaamheid over , thuis, in het leger eveneens en bij Ofra, die hem gestoord vond. Door iemand gemist worden was hoofdzaak voor hem.

    Het boek brengt inzicht in de situatie : afwisselend moeder- zoonverhaal. De moeder trekt zijn verblijfplaatsen na en tracht zich in te leven ( te laat)

    Wanneer Lydia , Joachim, haar ex bezoekt thuis zie je boze omgangsvormen van verzwijgen, geheim doen, alsof… niet uitspreken. Beiden kennen de waarheid.

    Ook Ofra weigerde hem te helpen en jaagt hem zo de dood in.

    Een zeer schrijnend maar hedendaags verhaal van ouders die zoveel te doen hebben met het najagen van hun bezigheden of cultureel zo verschillend dat het kind tussen twee stoelen valt, niet meer belangrijk is, maar aanhangsel.

    Een rijp verhaal van een toch zeer jonge schrijfster.

    Gabriëlla Cleuren 07/01/2021

    Lees meer >> | 96 keer bekeken

  • Reflecties 2020 : Nabeschouwing tentoonstelling

    8 december 2020

    Deze tentoonstelling  ( van 14/06/2020 t/m 09/08/2020 )ontvouwde mijn zienswijze op de 21e eeuw: onze tijd, natuurlijk fragmentarisch.

    Video van de rondleiding 

    Geïntereseerd in de catalogus van deze tentoonstelling in .pdf? Stuur een e-mail naar art@gabycleuren.com

    Ik bezit een enorm arsenaal werken over die tijd, die na Goya niet veranderde of verbeterde. Ik kan me niet ontdoen van de opvatting dat de goede tijden niet meer in opmars zijn, maar er een teruggang is, op moreel, financieel, maar ook menselijk vlak. (De ontwrichting wordt nog op de spits gedreven door een ongewoon virus. Bevrijdt de aarde zich stilletjesaan van haar te machtig geworden bewoners?)

    Mijn tentoonstelling had ook met dit euvel te kampen: een beperkt aantal toegestane bezoekers, geen groepen, samenscholing verboden.

    Maar dit alles neemt toch niet weg dat het een bijzondere tentoonstelling was. Het enthousiasme van de aandachtige bezoekers bevestigde dit. Ook het museum is exceptioneel; een prachtig 19e -eeuws huis dat met dit hedendaags werk een samenklank aanging. De werken schitterden in harmonie met de bijzondere inrichting van dit verleden.

    De vele zalen lieten een gevarieerde opstelling toe.  Naast zeer emotionele schilderijen van slachtoffers van geweld en zich verzettende jongeren deed de installatie het heel goed in zaal 3: tegenstellingen in culturen en de evolutie van de ene naar de andere - mits het geven van de nodige informatie voor de kijkers die...

    Lees meer >> | 34 keer bekeken

  • DIELMAN NR 23 QUAI DU COMMERCE BRUXELLES : een filmbespreking

    21 november 2020

    Een moeilijke film, maar meesterlijk beheerst, gecomponeerd als  een schilderij: hyperrealistisch : de interieurs, de lange gang met aan het eindpunt de lift.Een groot deel van de onophoudelijke actie gebeurt in de geestdodende keuken. Alle acties zijn gecomponeerd, zoals de houding van de handen, het bewegingloos zitten, het afwassen, het minitieus  schoonhouden van de tafel ( alles schitterend  correct) het eten bereiden.

    De houding langs de tafel is nauwgezet gecomponeerd. Inhoudelijk wordt de verstikkende maniakale afloop van de dagen in ledigheid tot  zinloosheid opgevoerd. Het leven van een vrouw met weinig mogelijkheden maar die niettemin tot het burgerdom behoort : haar kleding, haar meubels , het dinerafloop ,de soepterrine ( symboliek)  het stijve interieur, de beperking waardoor een slaapbank nodig is voor haar zoon. Hij wordt in zwijgzaamheid opgevoed, verzorgd, en leest Baudelaire . Mag niet lezen aan tafel. ( goede manieren )

    Het hele werk heeft een sombere sfeer, is helder in de opname maar werkt beklemmend in onderdrukte spanning of beter gebrek aan emotie die dan op het eind ontploft.      Het maniakale invullen van zinloze bezigheden die levensbelangrijk zijn verstikken het leven. Ook seks heeft een negatieve conotatie.    De uitspraken van de zoon maken haar bewust van het gewelddadige karakter. Het is als een intuitief verwijt.

    Het meubilair is in harmonie met het haar van Jeanne. De badscène munt uit door kleurencompositie en het naturel van de overwogen bewegingen.

    .Ook de belichting in de lift op Jeannes gezicht is bijzonder ,evenals het klakkende geluid.  Het reflecterende,  pulserende  licht in de glans van de kast is een bijzondere vondst  en suggereert eenzaamheid.

    Ook de geluiden en geruisen door heel de film heen dragen bij tot de aparte sfeer , en krijgen hun gewicht tegen de stilte.

    De laatste scène met de veeleisende klant verdraagt ze niet meer en het komt tot een uitbarsting en moord. Meesterlijk is daarbij de gelaatssuitdrukking na afloop op haar slaapkamer : gaande van rust naar drama. Heeft iets Magritteachtigs met zijn gewonde vogels , die zichzelf pikten.

    De film heeft niets van het normale passionele bij de liefde bedrijven, maar is een geprogrammeerde afloop.   

    G. Cleuren

    Lees meer >> | 18 keer bekeken

  • Meer blogs >>