• Ole’s  bezoek : 9 dec. 2021.

    9 december 2021

    We zijn al oud , voelen ons niet zo. Maar door de moeilijke coronasituatie komt er weinig bezoek :  geen. Onze kleinkinderen zien we enkel als we hen bezoeken. Dat heb je na een scheiding , het snijdt de families door! Een vreselijk euvel van boosheid voor de kinderen. Eens hier, dan weer daar, bij ongeletterden in emotie, dan bij een nieuw ontstane familie , die er nog geen is , ook wat vreemd en onwennig. En nieuwe meesters in het huis, andere gewoonten of geen,  mijlenver van wat in eigen haard bestaat. De gezelligheid en warmte van onze ouders en grootouders niet overdraagbaar naar onze kleinkinderen K. en K. Zij weten niet beter! Kennen alleen dit geschoffel van links naar rechts, van het ene huis naar het anderen, van een psychisch gestoorde moeder naar een rationele vader.

    Plots geklop op de voordeur! Een bezoekster op de entré! Een ongewone namiddag. O staat voor de deur , haar twee handen als draagmandjes  met twee eclairtjes  erin. Maar we zijn met drie? Voor mijn man moet het suikervrij. Dat wordt gewoon aan ons overgelaten. Wat gek , 2 gebakjes in handpalmen verstopt voor bij de koffie die we dan aanbieden. Maar ja , als vrouwen uit een andere achtergrond komen, uit een land met schrale middelen en gewoontes, moet je dit als goed gebaar duiden. We maken koffie, drinken samen en dan wordt verteld over het kleine kind K, dat diabetisch heeft, op school met moeilijkheden kampt, het jaartje over moet doen, in de hoop dat het dan beter wordt. Wat wil je als het met zijn moeder Russisch spreekt en de taal van de school alleen bij veertiendaagse bezoeken bij vader hoort. Zo kan je niet uitblinken of zelfs maar moeilijk de taal bijhouden of beheersen.. Verder zijn er concentratiestoringen , kinken in de kabel van reguliere wetensdoorstroming, wat wil je als je kind voortdurend verplant wordt? Een hier , dan daar!  Moeilijkheden  kunnen niet uitblijven. Gelukkig is er beterschap ook in de relatie met deze vrouw, die van ver komt, een ander land met vreemde, voor ons wat armtierige gewoontes , en weinig inschattingsvermogen wat de gevoeligheden betreft. Is haar bekommernis eerlijk? Of zijn de moeilijkheden van inschatting ook aan de overzijde present?  Waarschijnlijk wel! Het gevolg van globalisering die een wirwar, een patchwork van omgangsvormen geschapen heeft . En dat voor kinderen die een houvast nodig hebben: een ondoenbaar evenwicht.

    Een drama voor grootouders die hun kennis van het leven , hun ervaringen niet overdraagbaar zien. Zo wordt het moeilijk voor kinderen. Het liefdevolle van zulke ontmoetingen wordt hen ontzegd. Een geweldig verlies!

    Gabriella  Cleuren .

    Lees meer >> | 166 keer bekeken

  • De 8 bergen van Paolo Cognetti , een boekbespreking

    30 november 2021

    Een uitzonderlijk boek over een rijke , ongenaakbare, aparte,  wereld : vele eenzame bergwerelden, van laag naar hoog  met een poëtische natuur : alpenweiden, bergbeken, veengronden, hooglandgrassen, grazende beesten de wereld van zijn vader (boven was alles puur)bedolven onder sneeuw, rotsen, grijs met kwarts,  dooraderd met geel kortsmos en steenbokken als bewakers van de minerale wereld.

    P40; Zijn vader : ver genoeg bij iedereen vandaan, voelde ik een hand op mijn schouder die kneep : waardering!

     De bergbewoners zijn  zwijgzaam, soms wreed  in  hun verknochtheid aan die woeste omgeving, die onverbiddelijke natuur.

    Met veel liefde worden deze berglandschappen  in alle fascetten beschreven alle seizoenen in één, vertikaal.  

    De mensen die in dat decor bewegen zijn eveneens vreemd, moedig , vervreemden in hun zoektocht naar geluk , zijn gesloten, radikaal , afstandelijk , onvoorspelbaar soms , maar ook zeer loyaal vanaf de kindertijd, houden samen in echte menseljke kwaliteiten als diepe vriendschap, respect, verbondenheid, begrip, liefde.  Zelfs familiebanden dragen iets van het berglandschap in zich . De dood is er onderdeel van , zoals je nooit zekerheid hebt in deze omgeving het er levend af te brengen : lawines, plotse overdadige sneeuw, uitputting alles kan je verrassen en overvallen. De bergen als metafoor voor het leven en de oneindige reeks te overwinnen moeilijkheden. De bewoners  spreken enkel over hun dromen nooit over die moeilijkheden.

    Het tweede gedeelte vertelt over het Himalayagebergte met veel kinderen en een beschaving die in de Alpen uitgestorven was.  De Nepalees stelt de vraag bij het tekenen van de mandala : wie heeft het meest geleerd, hij die de Sumuru (top) bezocht of hij die enkel de 8 bergen bezocht? Hier wordt het verschil in cultuur zichtbaar. De Aziaat ziet eerst het geheel ( cirkel) en dan de onderdelen. De Europaan omgekeerd.

    ( Dit 2e deel over Azië hoefde er voor mij niet bij, is die afstand nodig voor de schrijver om zijn  wereld op waarde te schatten? )

    Samen op de alm : misschien hadden we daar de rest van ons leven kunnen blijven zonder opgemerkt te worden.

    Bruno dacht anders als zijn vader:  ( een misprijzende tyran die vond dat alles om hem draaide )de moeder zweeg eeuwig  en wist zich zo van hem te bevrijden.

    Zijn vader had een sardonisch plezier dat alles naar de donder ging en wilde de koeien afschieten.

    Bruno had een eigen techniek van klimmen van de gemzen geleerd.

    Een moeder wist dat je een hond van een adder gebeten en vergiftigd zoveel melk moest geven als hij drinken kon als antigift.

    Bij de beklimming van zeldzame hellingen ontdekt Berio dat zijn vader hem altijd voor was-. Hij vond  blaadjes in oud blik met datum naam en handtekening van vader, bij een scheef kruis.

    P49 . Hij trok zich omhoog uit het moeras van zijn gedachten.

    P93. Zachte sneeuw, platgetrapt als  zomerbloemen die je in je voetafdruk zag.

    P111. Alpenden, zeer kwetsbaar, net ontkiemd ,  tedere boom als stervend in het woud, niet te verplaatsen. Het moest gestut zodat het kon groeien ( symboliek)

    p.126 Ik liet mijn blik over de alm gaan en constateerde een vreemd contrast tussen de troosteloosheid van menselijke dingen en de weelderigheid van de lente; alles verkommerde maar in de natuur schoten grassen en bloemen op. Bruno, de man die hij was geworden verbaasde me in menige opzichten. Hij had niets met die mensen (vader en neven) gemeen.(Tedere liefde voor Lara )

    p.130 …jaren afwezig , wat er gebeurt met iemand die wegbleef … Had het gevoel belangrijke zaken te hebben gemist omdat ik het te druk had met futiele zaken.

    P137.Ik was als iemand die de uitgescheurde bladzijden van een boek bezit en ze duizend keer in willekeurige volgorde heeft gelezen… bezat elk afzonderlijk deel van het verhaal, maar was nooit erin geslaagd er een geheel van te maken.

    De Alpen waren het avontuur van de armen.

    Als chemicus hield mijn vader van de elementen, aangetrokken door materie : aarde, lucht, water , onderzocht de elementen van de aarde, niet de mensen. Hij en Bruno leefden de droom van zijn vader.

    Hij sliep in de hut, de beschaving ontwend.

    P154 Herfst : niet meer warme zon, maar schuiner licht met lange schaduwen.

    p.167 Ik vond hem spraakzamer dan ooit, als iemand die te lang heeft gezwegen en alles opgepot.

    p.166 De Barma , centrum van zijn verblijf. Hij had er meer vrienden als in de stad.(bezoekers)

    p.235 Het was net of de bergen  zich begonnen te bevrijden van een enorm pak sneeuw ( een gigantische  lawine was voorbijgraasd) Daarna scheidden hun wegen .

     Bruno werd niet meer gevonden in de hoge sneeuw. Zo had hij het gewild.

    Gabriëlla  Cleuren 2021, 

    Lees meer >> | 184 keer bekeken

  • Mode als projectiescherm van maatschappelijk gebeuren en evolutie: tijdsdocument.

    23 november 2021

    Daar stond ik dan te wachten langs de Schelde, woeste stroom vol grillige waterkronkels, een sombere lucht erover en energiek een zwerm donkere ganzen in horizontale scheervlucht over het midden van het grauwe water. Hun lange nekken droegen de vleugels vooruit en zoefden over het macabere woeste water. Voor het eerst zag ik de waterstroom bedreigend. De lucht erboven hing als een lage sombere wolk waarin gevlogen werd en waar het water een klotsen scandeerde.

    Ik wachtte op de waterbus. Daar kwam ze dan, een ronkend rode catamaran met gesis en gedruis, gezellig ritmisch brommend tot tegen de houten steiger. De bootsman op de plankier glimlachte, loste de stalen brug en liet ze op het land vallen, verbinding met de kade. Wij konden instappen op een plankier en gingen binnen in het glazen ruim met rijen zetels, rood en wit met vensterbeelden weerzijds. Gezellig zittend met ruim zicht ronkte de bus over het water richting Antwerpen centraal, scherend langs donkere vergezichten van nieuwbouw en stellages en lichtjes langs de oever. Een stad wordt uitgebreid, vernieuwd, veranderd. Na een tijdje kwam de skyline ervan in zicht.

    Enig, herkenbaar, moderne en oud.

     Weldra stapten we uit bij het reuzenrad en liepen voorbij de metalen kades, de vrolijk verlichte stad in, met duizenden winkeltjes met bonte breikleren, één lange straat tot bij het modemuseum. Daar begon onze tour, rondleiding met uitleg over de stukken. Interessante buitenissige pompons tule, over het model gedrapeerd. Een oud afgedankt deken in zwart met opening over de knie , rood geborduurd rond hals en hart met donkere nasleep , mooi maar niet draagbaar, showmodel of creatie met een boodschap. Overal vertelde onze gids het uitgangspunt dat aanleiding was tot de creatie, het maatschappelijk gebeuren reflecterend, boodschappen geschreven op T-shirts als bewustwordingsarsenaal.  Verscheurde kleren en lappen waren een reflexie op de aanslagen van 2001 in New –York en later andere terroristische gebeurtenissen, sober en verscheurd, reeds lang in het straatbeeld, internationaal genesteld.  Nog later werd bezinning gevraag op de eigen cultuur en identiteit, aangevoerd door voortschrijdende globalisering. Zo krijg je composities met Aziatisch, Japanse portretten ingevoegd, Chinese stikkerijen , zijdeachtige borduursels op outfits. De oude tijd wordt hernomen, de geschiedenis herwerkt, de identiteit  afleesbaar. Geografisch en cultuurbepalende info.

    Zeer mooie gigantische jurken in fantastische  kleuren en motieven met opgeblazen vormen, die gelijktijdig dienen als slaapzak en draagtas en omhulsel en jurk, alles in één. We zijn bij de tijd van de vluchtelingen, de  emi- en immigranten aanbeland.

    De vlucht van huis vraagt meezeulen van bed en tas en bord en gsm en kleding en drinkbeker in één.

    Dat zijn de typisch Vlaamse ontwerpers. De andere nationaliteiten zoals de Amerikanen zien het anders .

    Mode Museum Antwerpen

     

    Lees meer >> | 141 keer bekeken

  • Beer van Marian Engel, een boekbespreking

    16 november 2021

    Een zeer vreemd eigenaardig verhaal, dat vrij saai begint met het verhaal van catalogiseren en archiveren, klassifiseren.  Er is niet zoveel boeiends, levendigs aan. Het lijkt wat vermolmd naast het leven door te gaan.

    Maar zodra het verhaal zich spannend ontplooit met een vertrek naar een eenzaam eiland , midden in een rivier gelegen, met een schitterende natuur en een onnoemelijke vrijheid en ontdekkingstocht daarin, wordt het 2e deel van het verhaal boeiend , vreemd , een teruggaan in de tijd zowel wat het ontdekken van de vroegere bewoners betreft, in hun overblijfselen, als in het vreemde contact met een beer, een oerdier dat gezellig , warm, tam, speels en loom is , een goed gezelschap dat ook ontdekt wordt als een ander wezen waarmee tot op zekere hoogte goed te leven valt, maar altijd  als dier. Het likt en dat geeft bevrediging.

    De beschrijving van het zwemmen, het languit liggen voor de haard, het krabbelen in zijn warme pels,  het bezoek aan de woning met bibliotheek maakt het dier  beperkt bruikbaar en geliefd als een gezelschapshond . De eenzaamheid speelt hier zo’n ondraaglijke rol dat de relatie een onmisbaarheid en invulling wordt van genegenheid en toewijding. Maar weldra ontaardt het bij de mens in een erotische verwachting en het uittesten hoe deze behoefte door het dier kan ingevuld worden. Eerst knuffelen, dan zwemmen, dan strelen met tederheid en tenslotte een erotische invulling, die beperkt is, gevaarlijk, vervreemdt.  De omhelzingen verwonden en maken het dier wild . Maar het is wel een ontdekking.

    Een taboe dat toch bestaat wordt hier overbrugd. Seks van mens met dier. Waarschijnlijk zeer bestaand, hier genoteerd en met gevoel van genegenheid in literatuur verweven tot iets vreemds dat snel eindigt, maar blijkbaar aan een behoefte voldoet.

    G. Cleuren

    Lees meer >> | 125 keer bekeken

  • Les Intranquilles  van Joachim Lafosse, een filmbespreking

    9 november 2021

    Het verhaal van een zeer dramatisch gegeven : hoe werkt het in een gezin waar één van de 2 partners zware psychologische problemen heeft ? Aanvankelijk dekt de liefde alles , maar met voortschrijdende moeilijkheden kan de andere partner het probleem niet meer aan en wordt ook het kind getroffen : heen- en weergeslingerd tussen de beide partijen. Een haast niet op te lossen gegeven dat hier in de film eindigt met de scheiding van de partners, beiden gaan apart wonen omdat het de enige oplossing is voor de fricties, het drama.  

    Dit probleem van bipolariteit wordt met veel liefde en inlevingsvermogen in film gezet( Lafosse verwerkt hier het probleem van zijn ouders waar hij als kind moest tussen laveren.)

    De film is zeer esthetisch geweven( helend haast )  de achtergrond, het licht, de kleur , overwegend blauw ,  het interieur zoals je bij een schilder kan verwachten en een schitterende idealistische omgeving, zwembad, groen, een provencaals mooi huis. (In werkelijkheid lijkt me dat niet te handhaven). Je ziet ook met de ontaarding de chaos in de interieurs toenemen, hopen papier rondgestrooid en een zoontje die zich afzondert,  in  verwoed tekenen.

    Damien Bonnard is een schitterende vertolker die het wisselende karakter het instabiele  heel goed naar voor brengt, beheerst . Hij heeft ook zijn fysionomie mee. De intimiteit en rust van Leila Bekhti is een sterke tegenhangster . Maar ook het kind door Gabriel Merz Chammach vertolkt vind ik sterk, berustend, flegmatisch , opstandig soms. 

    Inhoudelijk definieert  de openingsscène  onmiddellijk de verontrustende houding van de vader , irresponsabiliteit (kind met motorboot alleen) tegenover het kind dat in de verdere ontwikkeling van de film veel tederheid ten aanzien van de vader toont en sterk gehecht is.

    De eindscène voert de oplossing aan waarbij toch inbreng van de ouders, moeder neemt de verantwoordelijkheid voor het kind op zich , de vader is coöperatief. Een eind door de acteurs zelf gekozen samen met Lafosse. G. Cleuren

     

    Lees meer >> | 203 keer bekeken

  • De geslepen mens, het vrouwelijke leugebeest, profiteur.

    2 november 2021

    Mijn oren jeuken. Snel een stiftje met dopjes aan de uiteinden of lange haarspeld om erin te keuteren. Helpt niet , jeukt altijd meer. Oh, daar zie ik propolis op mijn vensterbank,  een olieachtige substantie waarin ik mijn watjes dop en dan maar draaien in mijn oor.Het helpt niet veel, het flesje is zo goed als leeg.

    Het is toch zaterdag ? Ik kan nog snel bij Rebekka langs, the pharmacist, met blonde haar en jeugdig uiterlijk en altijd een  spotachtige glimlach rond haar mond.

    Ik stap vlug in mijn auto en rijd erheen, het is zo’n 2,5km, vlakbij het zonneke en dan links afbuigen bij het licht . Het groene apothekerkruis glimt me toe.  Maar geen parkeerplaats meer en alles vol op zaterdag, ’s morgens allemaal laatste nippertjesfiguren die snel nog voor het lange november-  weekend wat te halen hebben . De onverwachte aandrang slecht ingeschat of toeval? Mijn auto kan ik niet kwijt en ik parkeer langs de straat, heel opzij in het gras, voor de sculpturale stam van een plataan. Snel begeef ik me naar de apotheek , want wie het eerst komt , het eerst maalt, zo dacht ik tenminste, Ik gluur door het donkere glas van de ingangsdeur, maar er zijn al 5 wachtenden voor me.

    Het begint te regenen, miezelregen, motregen, gesijpel op mijn haar. Gelukkig is er een afdak een brede overhang aan haar huis. Ik blijf niet op de inrit staan, maar schuil onder de overhang.

    Een dikke brede vrouw, zwaar en banaal, Venus van Miloachtig, een oerwormig figuur met kleine bovenkant , klein kopje en brede uitdeinende zijflanken staat eveneens te wachten. Ze kwam na mij.

    ‘Ik moet maar even wat afhalen, het is betaald.’ zegt ze , opent de deur en gaat voor. Ik heb het in mijn mond te zeggen : ‘Alle mensen moeten wachten tot het hun beurt is, maar zwijg . Kan zijn. Wat doet het er ook toe. Als het zo is , wil ik best geduld oefenen, een oogje dicht knijpen, niet op mijn strepen staan, niet lettertjes van de wet pikken.

    Zij voegt zich binnen bij de wachtenden .

    Plots komt er onder het afdak een jonge vrouw zich naast me tegen de muur zetten. Haar ogen tintelen. Ik spreek haar aan. Ze is alert , en glimlacht voortdurend en gaat op mijn gesprek in.

    Ze is niet uit de buurt, maar reed hier toch voorbij  en besloot dan maar haar aankoop gauw hier te halen. Weldra verlaten mensen de koopruimte en ik besluit uiteindelijk binnen te gaan. Er grassiert nog corona, dus in de lucht blijven zo lang het lukt is een betere oplossing. De dikke oervrouw is bezig met Rebekka. Ze doet doodleuk haar inkopen, vraagt nog een crèmpje hier , een zalfje daar , voor haar dochter. Het duurt wel een kwartier, geleuter,  en dan betaalt ze.  

    Waar is die zogeheten afhaling en betaling die vooraf gebeurd was ? Allemaal slim verzonnen om voor te gaan, uitgekookt wijf, oneerlijke voorsteekster , deloyale leugenaarster, dikke kont!

    Is dat de mens???

    Ben ik een onnozele eerlijkheidsmaniak of een goedgelovige loyale duif… druif  ?

    Nee liever fatsoen ten aanzien van mijn medemens dan uitgekookte 5minuten voorgaansvreter, valse slang zonder enig gevoel van loyaliteit.

    Is dat de mens ???  

      

    G. Cleuren 30.10.2021

     

     

    Lees meer >> | 120 keer bekeken

  • Ik kan het niet horen

    26 oktober 2021

    Hier tekende ik mijn herinnering van wat er gebeurt in een klaslokaal met medeleerlingen die gebeurtenissen bespreken in het Engels: oefenen. Zelf zit ik uiterst rechts , heb mij vooraan gezet in de hoop alles goed te verstaan aangezien ik hoor problemen heb. Maar de leraar komt dan van achter zijn lessenaar en staat midden in de ruimte vaak met zijn rug naar me en spreekt met de tegenover mij zittende leerlingen en degenen verder af . Op deze wijze kan ik niet verstaan wat er gezegd wordt. Alles wordt dan nog bemoeilijkt door de coronamaskers die de klank dempen , de mimiek verbergen en die ik hier wegliet.

    Ik kan het niet horen 2021

    De oren,  overal als pictogrammen doorstreept geven aan dat het niet hoorbaar of verstaanbaar is voor me, ook niet het spreken van de leraar naar de andere richting. Een leerling heft haar Iphone en vertelt het verhaal van een Iphone op video ingesteld over het deurtje van haar douche in het zwembad. Een man filmde haar tijdens het douchen met zijn hand boven haar  deur. Hoe geschift! Voortaan vliegt ze naar buiten en slaat de dader op zijn kop, hier afgebeeld, het hoofd aan haar voeten.

    Slecht horen is een isolerend probleem en uiterst irritant en onbegrepen door je omgeving.

    In het klaslokaal kan ik het niet horen 2021

    Het verhaal is slechts de leidende draad om tot een compositie te komen en een schilderij te maken. Altijd weer boeiend hoe uit de sfeer, de vrije afbeelding tot een vormelijk wat klungelig maar ook stralend geheel voert. Het werk voert de innerlijke warmte op is geladen  en brengt dit over op de kijker.

    Gabriella Cleuren

    Lees meer >> | 109 keer bekeken

  • De dikke spin en de vlinder , een gevecht

    19 oktober 2021

    De dikke spin en de vlinder , een gevecht

    Ik zit voor mijn raam; wolken drijven wittig  voorbij . De zon geeft tegenlicht en zet de tuin in heldere klanken . Een dikke wellustige spin heeft haar net tegen het raam en in de planten gespannen.

    Mijn vlinderstruik is gehalveerd, verminkt door een haagscheerder die geen tuinman is . De schoonheid is verdwenen. Zijn vlinders hebben hun kaalgeplukt huis verlaten en cirkelen  op de rode vetbloemen die naar de zon gericht zich koesteren in het licht en vlinders opvangen op hun dak , daar ze hun huis vernield zagen en daarom  neerduiken op nieuwe bloemen. Met 20 fladderen ze van bloem naar bloem hun prachtige vleugels sidderend bewogen. Meesterlijk  getekend zijn ze , met paarse ogen in een oranje veld, en witte stippen aan de boord met grauwgrijs lijfje vlinder,  die met voelsprieten tokt onderaan . Van bloem naar bloem testen ze uit en dansen in een fladderchoreografie.

    Plots zie ik een zwarte schim voor het raam , rondjes draaien , fladderen met de spin erachter aan, een ontsnappingsgevecht.  De zwarte vlinder tolt en tolt in het net ,  draait zich de vrijheid in, de spin moet lossen en gaat leeg uit. Ze vangt wel nieuwe domkoppen. Zo zie ik het leven in het klein zoals het zich in het groot afspeelt, soms win je , soms verlies je van een sterkere tegenstander.

    Gabriella Cleuren. Oktober 2021

    Lees meer >> | 130 keer bekeken

  • Carpal tunnel syndroom. Met mijn hand naar het ziekenhuis.

    10 oktober 2021

    Mijn ziekenhuisopname is gepland om 7u in de morgen. Ik rij ontspannen, gespannen er naartoe voor opname van mezelf. Mijn hand moet opengemaakt. Mijn zenuwen zijn geklemd en veroorzaken ’s nachts een heet en zwaar gevoel dat mij de slaap rooft. Ik word er voortdurend wakker van. Eindelijk moet dit euvel verholpen. Een ingreep liet zich niet afwenden. De enige optie!

    Bij de ingang is de draaideur van het ziekenhuis nog gesloten. Er draait niets. Dan maar terug naar de parking waar een voorgangster op de bel drukt voor hetzelfde ongemak. Hier wordt langs binnen een glazen deur verschoven en de ingang ligt open . Dan nog inschrijven met enkele vragen en ik kon naar boven voor aanmelding. Mijn ingevulde papieren, worden naar voren geschoven, onder een opening waarachter een roodharige vrouw alles in ontvangst neemt. Heb ik mijn coronabewijs erbij? Neen , de huisarts gaf het niet. Dus afwachten , een uurtje zitten tot het contact dit bevestigt.

    Tegenover mij een half kaalgeschoren jonge vrouw , haar lange haren als een paardenkam aan één kant bengelend . Ze heeft niets ingevuld, geen papier gekregen. Dat wordt haar nu overhandigd in een in te vullen bundeltje. Ze mag opzij zitten en haar invuloefening volbrengen. Daarna komt een man, heel oud, hij loopt met moeite, hij strompelt. Ook hij weet niets van vraagstelling en invuloefeningen. Zo’n oude man alleen, geen kind meer in zijn nabijheid voor hulp!Hoe gruwelijk in deze onmenselijke tijd.! Alles alleen afwerken, aan zijn lot overgelaten.

    Plots duikt een lachend gezicht naast me op, zet zich aan mijn linkerkant en vraagt waarom ik hier ook zit?  Ik ken haar van mijn dagelijkse wandeling. .Daar zit ze aan’t loket.  Haar blonde haren zwiepen in de hoogte als ze lacht. Haar hand is plastic verpakt in een soort beugel. Ze heeft als ik een handprobleem en moet nu onder het mes. Ze ziet het vrolijk en dramatiseert niet, vertelt over haar moeder die 2 jaar ouder is als ik, wanneer ze de armband met gegevens om mijn pols leest.

    Zo gaat de tijd vlug voorbij,  met haar vrolijke gewichtige knipperogen op me gericht in een gewoon menselijke uitwisseling,  in een gesprek.

    Daarna word ik geleid naar een cabine. Een kastje met in te vullen code moet ik gebruiken om alles:  mijn kleren en tas in weg te sluiten, een locker. Ik ken die dingen van het museum. Ik kleed me uit en leg alles weg,  als er een mannenstem me informeert hoe ik het moet doen: code ingeven, drukken op rood, hendel naar rechts en alles is OK. Het is een aangename geruststellende stem van een man op middelbare leeftijd. Hij is niet dik, maar slank en rijzig en als ik in de verzorgruimte ben met hem, in een,  langs achter open ziekenhuisschort , zie ik dat zijn haren grijzen en hij een bril draagt. Hij is heel zorgzaam , zet me in een rolstoel ,  haalt een extra warm dekentje en  legt het over mijn koude huid en benen. Zo wil ik het!  Heeft hij gevoeld dat ik zo kouwelijk ben?

    Na een tijdje aan een infuus, daagt er een nog jongere man op die zich voorstelt als de anestesist. Ook hij begint met verdoving en zet wat venijnige prikken in mijn arm waarvoor hij eerst verontschuldigend waarschuwt. Inderdaad irritante prikken! Daarna doet de verdoving haar werk.

    Een vlotte middeljonge verpleegster stuurt mijn rolstoel weldra naar de operatiezaal , waar me gevraagd wordt op een kruisvormig bed plaats te nemen, te liggen  met de armen gestrekt. Er cirkelen heel wat jonge vrouwen rond met kirrende geluidjes en vrolijke praat Als ik beweer dat ik gekruisigd wordt, hebben ze dat nog wel eens gehoord volgens hun zeggen. Ze maken voortdurend grapjes en stellen zo de patient gerust en zorgen dat een blauw opgehoogd deken opzij het kijken voorkomt aan de kant waar in de hand moet gesneden en genaaid worden. Zo nemen ze de negatieve, angstige suggestie van de patient weg. Ik hoef het niet te zien! Wel moet ik aangeven of de pijn te zwaar wordt. Maar dat is niet het geval. Ik bijt op mijn tanden. Ik voel gekras,  geknip,  genaai en die fijne stem van de jonge chirurge met haar rollende ‘r’. Ze heeft een vrolijke stem en ondergraaft zo de spanning waaronder ze zelf zou lijden.

    Het is volbracht!

    Dan wordt er afgeruimd, krijg ik bemoedigende woorden van dapperheid , wordt in de stoel gezet en weggereden , voor een uurtje rust en bijkomen.

    Op de gang neemt een andere jonge vrouw over, die bruusk het beschermnet van mijn hoofd rukt zonder vragen of aankondiging. Waarom?

    De andere patienten zitten in de zaal met hun beschermnet nog erop, ook mannen, vreemd !

    En plots daagt mijn gezelschap van de morgenstond weer op en vertelt dat alles goed ging voor haar. Ze is verheugd.

    De rode sokken met de anti-slibnoppen mag ze mee naar huis doen, haar wens! Een fetisj ?

    Ik keer terug naar mijn locker en hoor de stem van Ann die mij zou afhalen, … geruststellend!

    Ik leg haar uit waar mijn auto te vinden is , steek de parkeerkaart in de gleuf en betaal 5€ voor mijn standplaats tijdens de opname.

    Wat verder, op straat wacht Marc die me naar huis rijdt. Hij is verwonderd dat ik hem zo maar vond op straat. Niet zo , op aanwijzing van Ann die me zijn standplaats wees.

    Dan heb ik het geschaft !

    Gabriella Cleuren 10/10/2021

     

    Lees meer >> | 90 keer bekeken

  • Bernke Klein Zandvoort

    3 oktober 2021

    Bernke Klein Zandvoort, dichteres, poët , dictieperformer, betekenisimpregnator, originele declamatora.

    Geel, rode lichten helderen het podium op: -1 +1    -1 +2   -1 +1    -1 formatie. Vreemde muziek tokkelt een ritme als een slang,  Slechts 2 mannen in de zaal,

    Eentje verdween, eentje leest. Soms hoor ik wat gemurmel achteraan. Ik zit vooraan, zij achteraan, onder sculpturale luchters. Een dikke man komt naar het podium en takelt een tafel op, draait poten in een zijluik van een klankinstrumentenbord. Alles is zwart bij hem, slip uithangen als vandaag gebruikelijk. Gescharrel in een map die ordelijk uitziet. Aanstorm van een vrouw die bedient: sarcastisch.

    Een figuur zit achter een percussie-instrument: Nord piano 3.

    Een rat of muisachtig figuur zet tafel en stoel on stage,, stelt de micro in en test met krassende stem geluid.

    De artiest eet eerst zijn boterhammen, krijgt thee of koffie in de enorme leegte.

    Ik kijk voortdurend achterom, Er zit niemand, ik ben alleen met optimmervolk.

    De kunstenaar is niet gestrest, maar tokkelt ontspannen op zijn mobiel, verorbert zijn brood alsof hij in de keuken zit en tokkelt.

    9u25 p mijn mobiel, een horloge heb ik niet. Het zou beginnen om 9u30. Niet dus!  Tijd van nu?

    Wanneer start? 10u?

    De kunstenaar treedt aan met een grote rode zak, zijn instrument, zet het rechtop tegen het donker fluwelen gordijn achter het podium. Hij scharrelt wat rond in het donker en bergt dan alles weg.

    Er sijpelen nu wat mensen binnen: oude dames, een paartje zet zich aan de voorste tafel: bekenden van de kunstenaar: handje schudden met allemaal vertrouwden , zo heeft ze voet aan de grond.

    Achter mij gemurmel van oude dametjes, de kunstenaar omringd door anderen.

    De percussionist heeft dezelfde gelaatstrekken als de kunstenaar die er nu is. Het ziet een open, warme vrouw uit. Naast me een goed gekapte vrouw, zwart met wit, elegant en streng, Alleen haar rubberen laarzen vormen een gekke wanklank of is het uitdaging (Ik  wil anders zijn!)

    Een oude man voorziet zijn vrouw van koffie. Enkel gemurmel in de zaal, enkel de eerste rijen bezet Een daarna leegte. Mensen drinken; Ik hoor de stilte, ik ben ze gewend. Ik woon op de planeet stilte.

    10.10 nog altijd geen poging tot begin. Waarschijnlijk wordt het 11u. Er wachten nog twee boekbesprekingen op me. Zoveel verspilde tijd! Wachten, wachten!

    Stilaan loopt de zaal vol, lijkt een gezapig koffiekransje, samen ontbijten!

    De mensen kennen elkaar allemaal, gezellig gekeuvel, lachjes, schorre lachjes van mannen.

    Vreemd maar de vriend van de kunstenaar heeft haar replicagezicht. Zijn trekken stemmen overeen met de hare, De mensen hier zijn habitués. hun poëtische inleiding op zondagmorgen is een ritueel , vervangt de vroegere mis.

    De inleiding jazz is van het lichtere genre, banale Avondmuziek, , ontspannend, veel halflaken , beschouwend, sfeer van vrolijk stappen in de stad, genietend van de ochtend, schril soms dissonant, romantisch!

    Dan komt Berke met wipneus, veldwerkgegevens verzameld, verbanden leggend, van onderzoek en vondsten, geen titel, maar gezichten, panopticums, dingen in woorden, in te kleine tassen, inzomen op verschillen, zien, van een pupildokter, bijeen knipperen van stromende werkelijkheid.

    Lees meer >> | 76 keer bekeken

  • Meer blogs >>